Om vast te stellen of de wijn nog goed was, nodigden ze me uit voor een proefsessie. Mijn verslagje.

1. Cerons – Château Despeyreyres 1970

Goudgeel. Wateriger dan je zou vermoeden. Kruidige neus. Tikje muffe geur verdwijnt na even in het glas. Likoreuze aanzet met wat honing.

Goede balans met voldoende zuren. Secundair gegrilde amandel en lakkerdesukker (noot: dat laatste is een Lierse foorlekkernij van karamel en amandel). Nog in goede staat. Tip: karaffeer een half uur voor schenken.

2. Montbazillac Château Simonnet (LF Granville) 1966

Lichter goudgeel. Neus met fruitsiroop. Likoreus. Smaak bevestigt de geur.

Goede balans. Nog in goede staat. Ook hier verbetert de wijn na even in het glas.

Contactgegevens

Interesse in deze curiosa? Contacteer Thérèse. Richtprijs is vijf euro per fles. Per fles te koop. Bij kurk kan de fles ingewisseld worden.

Honderden quiz-vragen over wijn, gebundeld in het eerste wijnboek dat tevens een spel is. Je kunt het alleen spelen of met vrienden. Ideaal voor de feestdagen en het jaareinde!

Bekijk hier een fragment.

Zo dadelijk vertrek ik naar de finale in Brussel om tegen twee andere kandidaten de handschoen op te nemen. Doel: champagne-ambassadeur 2011 worden voor ons land. En zo een ticketje te bemachtigen voor de Europese finale.

De opdracht van de halve finale bestond uit drie luiken: het oplossen van een tiental theorievragen (met enkele valstrikjes), het indienen van een dossier over jezelf en wat je met champagne te maken hebt, en het samenstellen van een les over de kunst van de assemblage van champagne.

Mijn voorbereiding, een presentatie van een dertiental slides met vooral foto’s, kun je hier downloaden: Champagne het perfecte huwelijk (pdf, 2 mb).Veel plezier en ik hoop dat je er dorst van krijgt!

Update: de strijd is gestreden, en de beste heeft gewonnen. François Bertrand, de eigenaar van de champagnespeciaalzaal Perles du Cellier, heeft het nipt gehaald. Hij neemt volgende maand deel aan de Europese finale. Succes François!

De proevers lieten hun indrukken na op de fles. Zo kan ik nu die proefnotities met u delen. Voor wat het waard is, want vele van deze flessen zul je nergens meer vinden.

De kelderlijken

Niet te verwonderen dat er af en toe kelderlijken tussen zaten:

• Witte châteauneuf-du-pape uit het gezegende jaar onzes heren 1966: inderdaad, niet meer te drinken. Oxideerde van zodra hij in het glas was. Op zich wel spectaculair: van appelsapgeel naar roestbruin in minder dan vijf minuten. Fles zat in een lot dat ik ooit op de veiling kocht, met de bedoeling de àndere flessen van dat lot te verkrijgen uiteraard.
• Côte rôtie van Bernard Burgaud uit 1983: op zich geen kelderlijk, maar helaas kurksmaak. Zou nog goed hebben kunnen zijn.
• Saint-joseph  “Le Berceau” van Bernard Gripa uit 1986: in zijn jeugd kan Saint-Joseph misschien zonder problemen mee met de absoluut grote terroirs uit de noordelijke Rhône, maar op latere leeftijd manifesteert de échte kwaliteit zich. Deze was helaas schielijk overleden, wellicht ergens eind jaren 1990. (noot: de wijnen werden blind geproefd, om vooroordelen uit te sluiten of tenminste tegen te gaan).

De buitenbeentjes

Naast de wijnen waar ik van verwachtte dat ze ofwel totaal ondrinkbaar geworden zouden zijn, ofwel net verrassend goed zouden zijn, laste ik ook een paar buitenbeentjes in:

• Pic st loup – Château Lavabre 1998: nochtans een topjaar en (toen) een goed domein, maar de enkele keren dat ik deze wijn nog proefde na tien jaar flesrijping viel hij telkens tegen. Ook nu weer. Over zijn top, jammer genoeg.
• Hex Vom Dasenstein spätburgunder Spätlese 1999: veel goedkoper dan de andere, en met een sterk afwijkend smaakpatroon (zoet ipv droog). Geen allemansvriend. Maar je moet al eens uit de band durven springen, vind ik.
• Aneto 2004: dat komt ervan als je je vrienden zoals Kaat een wild card geeft om een willekeurige fles uit de kelder te halen. Maar niet getreurd, deze Portugees is na zeven jaar op fles nog altijd in topvorm.

De recentere ontdekkingen uit Ventoux en Languedoc

• Nog een wild card: Wim toverde een magnifieke ventouxwijn uit de kelder, met name cuvee E.V. van Paul Vendran, een eenmalige botteling ter gelegenheid van de geboorte van zijn kindje in 1998. De kleine is nog jeugdig, de wijn ook. Dit bewijst wat de Ventoux in zijn mars heeft, teminste op topterroirs en in handen van een kundig en gepassioneerd wijnmaker.
• Domaine d’Aupilhac Montpeyroux 1999 van Sylvain Fadat: ik heb de man zich ooit weten boos maken op een collega omdat die beweerde dat zijn wijnen niet kunnen ouderen. Bij deze het bewijst: deze montpeyroux is sappig, lang en diep fruitig, mooi ondersteund door zuurtjes. En dat in een jaar dat toch zeker niet tot de grootste van de Languedoc mag gerekend worden.
• André Iché mag dan al overleden zijn, enkele van zijn mooiste kunstwerken zijn nog steeds bij ons. Deze Nobilis uit 1999 is een mooie herinnering aan een bedreven wijnbouwer. De speciale tekening op het etiket is van “Eisbär” Stéphane Eichmann.
• Een simpele Vin de Pays Duché D’Uzès van Vignoble Chabrier uit 2001, cuvee La Garrigue d’Aureilhac, verbaasde menige proever met zijn fijne neus waarin zelfs wat citrus dooschemert, maar ook met zijn elegante mondgevoel en lengte. Je moet het niet altijd in de dure flessen gaan zoeken.

De verrassingen

De echte verrassingen, of soms dan toch ook weer niet, zaten verweven in de hele proeverij.

• Pointoise Cabarrus 1982: op de Nalys na de oudste fles, een eenvoudige cru bourgeois uit de Haut-Médoc, had ik er in feite tussen gezet om te kunnen vergelijken met flessen die wél zulke lange rijpingstijd kunnen overleven. Maar wat bleek? Dit eenvoudige wijntje, weliswaar uit het onvolprezen oogstjaar 1982, was nog steeds fruitig, kruidig en sappig. Nooit verwacht, want ik heb al talloze bordeauxwijnen gedronken van veel hogere komaf en veel jonger die al totaal passé waren.
• Mag ik dit dé verrassing van de dag noemen? Een witte rhônewijn, een condrieu 1983 van Georges Vernay, door de meeste proevers blind betiteld als “toch al wat ouder, uit 2002 misschien”? Maar wàt een lengte, wat een vuursteenspectakel, wat een fruitigheid na een luttele 28 op de fles…
• Paul Jaboulet-Ainé heeft één van de beroemdste wijngaarden van de hele Hermitageheuvel. Deze 1983 La Chapelle werd gewonnen van de druivenstokken vlakbij dit bekende kapelletje toen ik amper tien was. Prachtige lengte, een aangename geur met kruiden en zwarte olijf, diep fruitig ook. Grote terroirs, grote wijnmakers: het kan soms heel goed zijn.
• De eerste wijn die ontkurkt werd: een côte rôtie van Guigal, weliswaar niet één van de heilige drievuldigheid La Turque – La Mouline en La Landonne, maar de “gewone” Côte Brune et Blonde, dus de mengeling uit twee verschillende terroirs van de Côte Rôtie. Oogstjaar : 1985. Het hartje dat een proever op de fles achterliet, verklaart alles. Hoewel een andere ‘m tien jaar te oud vond, herkenden we nog vele geuren waaronder klei, truffel, en animale toetsen in deze langlever. Lees ook de post van wijnvriend Bart over deze wijn.
• 

De twijfelgevallen

• Hermitage 1992 van Laurent Charles Brotte: aanvankelijk enkel tertiair, maar na een tijdje ontplooit de wijn zich en krijgen we een weliswaar moeilijk te omschrijven geur (het “ventje” dat een proever op de voorzijde tekende, getuigt daarvan), dan peperige en gerookte geuren, en een kanjer van een afdronk. Niet voor iedereen weggelegd, zulke rariteiten.
• Bernard Faurie Hermitage 1987: slechts enkele proevers kunnen deze wijn waarderen, maar komen niet verder dan “sniffy sniff” als omschrijving. Toch geef ik hen gelijk: voor wie oudere wijnen kan waarderen, is dit een uniek smaakpatroon en is de wijn verre van versleten.
• Hospices de Nuits – Nuits St Georges 1er Cru uit 1996 (botteling voor Eddy De Kok): gesloten, misschien al passé? Neen, we moeten ‘m gewoon de tijd geven zich los te wrikken uit het harnas van zijn oogstjaar. We worden beloond met een yummie wijn die naar rood fruit geurt en absoluut pinot noir is. Niet te snel oordelen! laat iemand als advies op de fles achter…
• Château l’Enclos 1993 uit Pomerol: gekocht toen ik pas met wijn begon. Geen geweldig jaar, een middelmatig kasteel in zijn regio, maar toch goed gerijpt. Al komt de enkeling die hier echt van houdt, niet verder dan “paprika” als omschrijving. Weliswaar blind herkenbaar als bordeaux.

Want ik smacht ernaar om te zien hoe de commerçe in deze voor het overige magnifieke streek aan de schandpaal wordt genageld. Elke wijnliefhebber heeft immers met lede ogen de uitbreiding van de AOC moeten ondergaan. Iedereen met een hart voor wijn heeft gezien hoe het niét moet: hoe je een product dat al van wisselende kwaliteit is, de dieperik in kan helpen.

En dan begint de reportage. Een reporter zegt “bonjour monsieur le viticulture”. Ik twitter ‘t nog als een grappige verspreking.

Maar al spoedig daagt het me dat dit niet gewoon een lapsus is. Dat de reporter werkelijk niks van wijn kent. Zijn collega, even welbespraakt als Hollands, evenmin. Dat ze één of andere andere Hollander, ook welbespraakt, maar wél wijnkenner, interviewen, om zo tot de waarheid te komen: champagne, da’s allemaal zéér dure rommel. Want dat is het toch hé?

Zonder enige nuance. Om er maar twee te noemen: er bestaat ook echt wel goede champagne. Eerlijk waar. Ik ben zelf geen kenner, maar ik hou wel van een goed glas bubbels. En ik heb meermaals blind een niet-champagne herkend uit een echte aoc. Niet altijd, dat geef ik toe. Maar er bestaat ook schuimwijn die verschrikkelijk goed is en niet uit de aoc champagne komt. Schorpion uit Vliermaal-Kortessem, om maar iets te noemen. Maar ik dwaal af.

Tweede nuance: van alle wijnen die ik ken, is de prijsspanning in champagne ongeveer het kleinste. Ik bedoel: een topfles vergeleken met de middelmaat kost je in een klassieke wijnstreek, zegt Bordeaux of Bourgogne, al snel het honderdvoudige. Tien euro voor de mindere middelmaat, honderdvijftig voor het betere werk, misschien wel duizend euro voor de echte top. Niet zo in champagne. Akkoord, de basis begint duur. 15 euro is een minimum. Maar voor tien keer die prijs heb je extreem dure en extreem goede flessen. De “gewone” grand cru van Krug, bijvoorbeeld. Of het echte topwerk van het onvolprezen huis Jacquesson, dat niet eens zo veel kost. Toegegeven, honderd euro is zeer duur, voor een fles wijn. Maar dit plaatst “prijs” wel in perspectief.

De “reportage” zoals ze op Canvas verscheen, is wat mij betreft dan ook totaal misplaatst. Akkoord, er werd scherp geoordeeld over de belachelijke uitbreiding van de aoc. Akkoord, er werd aangehaald dat vele champagnes hun hoge prijs simpelweg niet waard zijn. Maar de gemiddelde canvaskijker blijft wellicht met de indruk achter dat champagne overbetaalde rotzooi is en dat eender welk Zwitsers dorp (hoe sympathiek en authentiek hun vinificatie ook) betere wijn maakt dan eender welke champagneboer. En dat is toch wel ver bezijden de waarheid.

Degene die de reportage op Canvas geprogrammeerd heeft, moest zich schamen. Of degene die de schamele budgetten ter beschikking stelde, want wat hier vertoond werd, is toch wel de meerwaardezoeker volledig onwaardig.

Gedurende drie opeenvolgende dagen proefde ik blind drie wijnen van Yves Cuilleron uit Chavanay, één van de meesters van de Côte Rôtie, waar syrah volgens kenners zijn absolute hoogtepunt bereikt. Enkele proefnotities (in volgorde van proeven, met “blinde” proefnotities).

Drie opeenvolgende wijnjaren in Côte Rôtie van wijnbouwer Yves Cuilleron

1. Yves Cuilleron Côte Rôtie 2005 “Madinière”

Jonge kleur, nog paars. Mooie intensiteit maar zeker geen overextractie.

Fruitig, met vooral geuren van braambes. Indruk van “poedersuiker” (wat ik wel meer heb bij wijnen van de syrah, zeker als ze afkomstig zijn van topterroirs). Gerookt, zeer herkenbaar côte rôtie, zéér syrah ook.

Droog met een zekere molligheid, prachtige aciditeit, op dit moment zelfs nog bijna agressief. In de afdronk duidelijke kruidigheid met zwarte peper. Een wijn die een lang leven beschoren is.

Prijs: 40 tot 45 euro.

2. Yves Cuilleron Côte Rôtie 2007 “Terres Sombres”

Zeer diepe kleur.

Fijne neus met fruit, rook, duidelijk syrah-getypeerd, kruidig met peper en laurier.

Zeer mooie zuren die een frisse aanzet geven, fijn met een lange afdronk. Krokant, zeer jong. Retronasaal weer die poedersuikerindruk. Pas na een hele tijd in het glas komt de houtrijping, ongetwijfeld in sterk getoaste vaten, boven. Zeer mooi werk.

Prijs: 55 tot 60 euro.

3. Yves Cuilleron Côte Rôtie 2006 “Madinière”

Mooie, al versmolten neus met duidelijke kenmerken van Côte Rôtie (syrah op schist). Mooie maar minder krachtige zuren dan de voorgaande wijnen, niettemin één van de mooiste wijnen die ik al geproefd heb uit de bewuste AOC. Diep fruitig met pruimen en een prachtige afdronk.

Eén dag later komt het sigarenkistje boven. Nog steeds diep fruitig, goede aciditeit maar niet de topbalans van wijnen 1 en 2.

Prijs: 40 tot 45 euro.

Het eerste boek over wijn dat tegelijk een spel is.

Het eerste boek over wijn dat tegelijk ook een spel is. Meer dan 550 quizvragen in zeven moeilijkheidsgraden. Om op je eentje te spelen, of in goed gezelschap.

Een avond spelplezier voor het hele gezelschap! Meer dan 500 meerkeuzevragen over wijn, in zeven moeilijkheidsgraden. Via de juiste antwoorden stijgt je score, maar ook de moeilijkheid van de vragen. Wie bereikt als eerste niveau zeven?
Een ideaal boek voor de wijnliefhebber die wil weten wat hij er écht van kent.

Bestel het boek

Tip: verjaardagscadeau of valentijnsgeschenk

.

Biografie van de auteur

Peter is eindredacteur van het wijntijdschrift “Ken Wijn-magazine en lid van het Nationaal Comité van de Vlaamse Wijngilde. Omdat hij het belang van spel hoog inschat bij het verwerven van kennis, schreef hij dit speels-ernstige boek.

.

Vaak gestelde vragen

Waar kan ik het boek bestellen?

Lees een fragment of bestel het boek op http://www.unibook.com/nl/Peter-Doomen/Quiztig-met-Wijn

.

Waar kan ik het scoreformulier downloaden?

Download hier het scoreformulier (pdf, 2 exemplaren per blad). Scoreformulier Quiztig met Wijn – gratis download.

.

Heeft het boek een ISBN? En onder welke NUR-code vind ik het boek terug?

ISBN 9781616279165

NUR 447

.

Waarom kom ik als ik eenmaal fout geantwoord heb, na een tijdje op dezelfde vraag terug?

Beschouw het als een herkansing. Misschien twijfelde je tussen twee antwoorden? Dan kan je nu je fout rechtzetten. En er iets van leren, als je ditmaal wel de juiste antwoordmogelijkheid vond.

.

Kan ik met dezelfde vragen nog andere spelletjes spelen?

Ja hoor. Bijvoorbeeld:

• Probeer als eerste een bepaald aantal punten te bereiken (30 bijvoorbeeld). Wie aan beurt is, mag een niveau kiezen (1 tot 7). Antwoord je goed, dan krijg je het aantal punten overeenkomstig het niveau van de vraag. Antwoord je fout, dan wordt dit van je score afgetrokken. (met dank aan collega Luc)
• Maak een eigen quiz, bijvoorbeeld over proeven en smaken, en integreer enkele vragen hierin.
• Probeer als eerste een bepaald aantal vragen (bijvoorbeeld 2) op elk niveau correct te beantwoorden.
• Speel in teams in plaats van individueel
• Speel “De Druiventros” (zie onder)
• Kies een vraag met behulp van een dobbelsteen: gooi met de dobbelsteen en neem de eerste vraag die je tegenkomt waarvan het niveau gelijk is aan het geworpen aantal ogen. Wie als eerste een bepaald aantal vragen correct beantwoordde, krijgt een vraag van niveau 7. Wie die goed beantwoordt, wint het spel.
• Of verzin je eigen spel en laat via het reactieformulier een berichtje.

.

Wat is “de druiventros”?

De druiventros is een spelvorm waarin je niet enkel quizvragen over wijn correct moet beantwoorden. Je moet ook een beetje tactisch spelen. Druk het blad eenmaal af per keer dat je dit spel wil spelen (klik op de figuur aan de rechterzijde). Het is geschikt voor twee tot drie spelers.

.

Wat is de relevantie van vraag X met betrekking tot wijn?

Bij het samenstellen van de vragen heb ik geprobeerd om de hele wijnwereld in al zijn facetten aan bod te laten komen: gaande van landen tot druiven tot productiewijzen tot economische gegevens over de wijnbouw. Naargelang je standpunt zul je wellicht sommige vragen minder relevant vinden, maar die vragen zullen voor iedereen anders zijn. In ieder geval heb ik me gebaseerd op de literatuur over wijnkennis en heb ik vragen vermeden over zijdelings verwante onderwerpen zoals uitspraken over wijn door beroemdheden.

Quiztig met Wijn in de pers

ATV

Een interview voor DagTV met Zoë Van Gastel:

Gazet van Antwerpen

Artikel door Chris Van Rompaey:

De Streekkrant

Artikel door Filip Voorspoels:

Ter gelegenheid van de verjaardag van Ine besloot Sarah een avondje wijnproeven te organiseren. 15 april was het zover en verzamelden we bij Sarah. Om de proeftechniek in te oefenen startten we met een ijkwijn, een eenvoudig wijntje van de sangiovesedruif.

Daarna proefden we blind drie reeksen van drie wijnen: telkens een goedkope (5 tot 7 euro) een middelmatig dure (10 tot 15 euro) en een dure (20 tot 30 euro). Elke reeks stond in het teken van een wijnstreek: we begonnen in het zuiden, daarna trokken we hogerop naar Toscane, en tenslotte belandden we in het noorden van Italië. Aan de deelnemers om te ontdekken in welke streek we waren en vooral: welke de goedkope en welke de dure fles was.

Oefenwijn: Farnese Sangiovese (Spar, €3,49)

Matige intensiteit. Wat kersenfruit. Veel zuren. Niet slecht maar komt schraal over en dus niet helemaal in balans. Voor die prijs kan je echter weinig meer verwachten.

Het Italiaanse zuiden

wijn 1: Corvo – Sicilië 2007 (Carrefour, €6,49)

Weinig kleur. Muf. Weinig tannine, iets zoet.  Een wijn die weinig om het lijf heeft. De proevers waren het erover eens: dit is een wijn die goedkoop smaakt.

Eén proever van de acht dacht dat dit de dure wijn was, vier dachten dat het de goedkope was en die hadden gelijk.

wijn 2: Fucci – Titolo Basilicata 2006 (Grandry Wine Brokers, €30,57)

Zeer intense kleur. Indringende geur van amandel en geroosterd hout. Erg fruitig. Veel tannine, maar mooi in balans. In de mond opvallend kruidig met een lange afdronk.

Een proefster merkt op dat de wijn naar frangipane ruikt. Iemand anders vindt er animale tonen in (rookvlees) en ook wat tabak.

Vijf proevers vonden dat dit de dure wijn was, twee dachten hier ten onrechte de goedkope gevonden te hebben.

wijn 3: Primitivo di Manduria 2008 (Christiaens, €10,31)

Zeer intense kleur. Fruitige geur die wat zwoel en exotisch aandoet. Veel alcohol, erg lekker maar mocht iets meer aciditeit hebben.

Een proever meent hierin suikerspin te ontdekken. Sarah vond deze wijn erg lekker omwille van zijn sterke afdronk en volle smaak. 

Twee proevers vonden dat dit de goedkope wijn was en evenveel dachten aan de dure. De waarheid lag middenin.

Toscane

wijn 4: Chianti Piccini 2008 (Carrefour, €7,19)

Matig intens. Geur van tomaat in blik. Helemaal niet lekker.

Sommige proevers dachten hier houtrijping waar te nemen. De geur is echter eerder bitter (kersenpit). Weinig tannine, korte afdronk.

Niemand hield deze wijn voor de dure en vier van de acht haalden er de goedkope uit. We hebben hier te maken met de typische mandflessenchianti (in het Italiaans “fiasco”, in het Nederlands slaat die term eerder op de inhoud). Het enige nut van deze betrekkelijk dure fles is als kaarsenhouder op een rood-wit geblokt plastic tafellaken.

wijn 5: Fattoria Le Fonti Vito Arturo (100% sangiovese – De Kok, €28,35)

Zwoele, erg rijpe geur.Prachtige smaak, wat zoetig overkomend maar zeer mooi. Secundair wat chocolade, vooral in de lange afdronk. Een schril contrast met de vorige! 

De commentaren lagen hier ver uit elkaar: gaande van “geweldig” tot “echt slecht”. Het chocoladetoetsje en de rijkelijke fruitlading werd door bijna iedereen teruggevonden. Drie proevers dachten aan de goedkope wijn en drie aan de dure.

wijn 6: Villa Trasqua Chianti Classico 2006 (Vignelier, €14,87)

Kruidige, aanvankelijk vrij scherpe geur. Daarna fruitig met verweven houtrijping. Lekker, maar steekt er niet uit.

De proevers waren het erover eens dat dit een lekkere en zwoele wijn is, met kersen in de neus en een volle smaak. Vijf hielden hem voor de dure, eentje voor de goedkope. 

Het noorden

wijn 7: Enzo Boglieti Barbera d’Alba 2007 (De Kok, €13,45)

Sterke, aangename neus met koffie en veel rijp fruit. Mooie en fijne tannine, goed in balans.

Deze wijn viel bij iedereen in de smaak. Zes proevers dachten zelfs dat het om de duurste ging, niemand verdacht deze wijn ervan de goedkoopste te zijn. Dit is inderdaad barbera op zijn best: de wijn waarvan je plots beseft dat de fles leeg is…

wijn 8: Capetta Barbera d’Asti 2007 (Carrefour, €4,25)

Zeer lichte kleur. Weinig geur. Zuur in de mond. Echt niet lekker. Ook weer wat je kan verwachten in deze prijsklasse, al blijft het jammer dat zulke producten de naam barbera mogen vermelden.

Niemand vond dit een geslaagde wijn, zeven proevers bestempelden hem als de goedkoopste.

wijn 9: Principiano Barolo Serralunga 2004 (Grandry Wine Brokers, €22,38)

De aroma’s ontvouwen zich discreet, maar de nebbiolodruif is herkenbaar. Vrij strakke wijn met veel zuren. Een barolo die nog niet op zijn hoogtepunt is.  Weliswaar geen hoogvlieger, maar toch een typische barolo.

Een proefster vindt er de geur van zwarte olijven in terug, een ander denkt aan honing. Twee proevers denken dat het de dure is (correct), eentje dat het de goedkoopste betrof.

Italië in een notendop

Enkele basisfeiten over Italië heb ik samengevat op volgende fiche (pdf-formaat): Italiaanse rode wijn eenvoudige inleiding. Opgelet: dit is slechts een zeer summier overzicht van de uiterst gevarieerde en complexe Italiaanse wijnbouw, en dan nog toegespitst op rode wijnen. Maar als je deze basisfeiten kent, wordt het eenvoudiger om je weg te vinden in het aanbod aan droge rode Italiaanse wijn.

Foto’s

Op het drie kilometer lange parcours krijg je in totaal dertien vragen op te lossen, die allemaal verband houden met de wijnbouw rond de Middellandse Zee. Deelnemen kost slechts €2 en de brochure is te verkrijgen bij vier Lierse wijnhandels.

Meer info op http://www.commanderij.org/index.php/2009/11/13/fotozoektocht-extra-info/