Heeft Pom na vijftien jaar stilzwijgen de tekenpen weer ter hand genomen?

Velen hebben er jaren vruchteloos naar uitgekeken. Het moment waarop Pom zich uit de Nijlense bossen zou verheffen en een nieuw avontuur van Piet Pienter en Bert Bibber zou tekenen, registreren, schrijven, ontwerpen. Want Pom is altijd een doe-het-zelver geweest, iemand die het hele verhaal van A tot Z meester was.

Cover "Piet Pienter en Bert Bibber: Avontuur in de 21ste eeuw" ((c) Tom Bouden). Het is weliswaar niet de cover waaronder je de strip in de winkelrekken vindt.

Maar ditmaal is het anders. De jonge tekenaar Tom Bouden heeft een avontuur getekend waarvan de cover volledig in de lijn ligt van de reeks van 45 Piet Pienter en Bert Bibber-albums. En hij heeft Pom zover gekregen dat die zijn goedkeuring verleende aan het nieuwe album, op voorwaarde dat Piet en Bert niet de enige hoofdrolspelers zijn. De cover van “avontuur in de 21ste eeuw” is overigens een herwerking van een idee voor een cover van de hommage annex parodie aan Pom die Tom Bouden “Boelie en Kroepie Boemboem” noemde.

We kunnen ons dus verwachten aan een avontuur zoals “Paniek in Stripland”, van dezelfde auteur, waarin diverse Vlaamse stripfiguren voorkomen. Dat verhaal was Pom zo bevallen, dat hij besloot zijn beruchte verzet te laten varen, tenminste dan toch “voor één keertje”. Dat klopt niet helemaal, zoals kenners weten. 

De vorige drie maal dat Pom zich toegeeflijk toonde, betroffen het heruitgaven van door Pom getekende verhalen (Het Vredeswapen, Het Gestolen Vredeswapen, en Dé Verborgen Schat), nu dus een totaal nieuw verhaal van een andere hand. Tom in plaats van Pom op de cover, zoals gebruikelijk gecentreerd aan de bovenzijde. Wij houden u op de hoogte! Tip van de sluier: Bouden vond verschillende andere striptekenaars bereid om hun eigen figuren in het boek te laten opdraven…

Het verhaal

Op een dag ontdekken de stripfiguren allemaal dat hun meubels verdwenen zijn. Zo ook Stanske, nog steeds de meid van Kumulus. Men gelooft haar echter niet, en Piet, Bert en Susan verlaten het huis van Kumulus. Onderweg vinden ze een wagen in panne en plots worden ze zelf aangereden en hun karretje blijkt er erg aan toe te zijn.

Thuisgekomen horen ze op het journaal dat Stanske geen alleenstaand geval is. Bert vindt het overigens tijd om een nieuw tv-meubel te halen. ‘ s Nachts staat hij op en ontdekt hij dat men het probeert te stelen. De dief gaat echter in rook op. Plots gaat de bel. Het blijkt Cor Rector te zijn, van de pensioendienst. Hij heeft slecht nieuws voor onze helden: ze mogen, op pensioen zijnde, maar beperkt werken en dit is hun laatste pagina.

Gelukkig staan er vervangers klaar: Boelie, de evenknie van Piet, en Kroepie, die Bert zal vervangen. En Susan? Die moet het stellen met een konijn, wat ze natuurlijk een affront vindt.

De stand-in helden halen professor Hieroglyfus, de opvolger van Kumulus, erbij. Die ontdekt dat de dief wellicht van een tijdmachine gebruik gemaakt heeft…

Twee dagen later is Hiëroglyfus klaar met een kopie en kunnen onze vrienden de bandiet achterna. Ze belanden in een opslagplaats voor meubels, maar wanneer ze ontdekken dat ze in 2099 terecht gekomen zijn, worden ze ontdekt en uitgeschakeld door middel van kleine, exploderende knikkers.

De bandiet Kranbage stelt zich voor: hij verenigt in zich alle slechte eigenschappen van alle slechteriken uit alle andere strips. Hij zegt ook antieke meubels te verkopen, die hij in het verleden steelt. Maar door een fout aan zijn machine kan hij niet verder dan 90 jaar terug.

Dan beseft Boelie dat ze te maken hebben met een tijdparadox: Kranbage heeft de machine gemaakt op basis van plannen getekend door Hiëroglyfus, die ze op zijn beurt getekend heeft naar aanleiding van de bezoeker uit de toekomst.

Kranbage besluit het tweetal gevangen te houden, maar door een tekenkundig truukje ontsnappen ze en belanden ze op straat. Via een vliegend reclamebord ontkomen ze aan Kranbage, en zo glippen ze binnen in een bejaardentehuis voor gepensioneerde stripfiguren. Daarna belanden ze op een ruimtetuig dat hen een gratis veertiendaags verblijf in een ruimtestation bezorgt, waar ze beseffen dat ze niet terug geraken zonder het apparaat dat nog bij Kranbage ligt.

Bij hun inbraakpoging worden ze echter gevat door politie. In de cel krijgen ze bezoek van een konijn: de vervanger van Susan, die via een extra toestel het tweetal komt redden. Onze helden trekken opnieuw naar Hiëroglyfus, leggen hem alles uit en reizen opnieuw naar de toekomst, ditmaal voorzien van een dosis hypnosepillen.

Kranbage wordt verplicht alle uitvindingen te vernietigen, zichzelf aan te geven bij de politie, en het duo kan weer terug in de tijd. Zo belanden ze (via enkele niet-geplande tussenstops in andere strips) tegen de auto van miss Susan, en dan uiteindelijk toch terug in de juiste tijd. Wanneer Hiëroglyfus de tijdmachine vernietigt, verdwijnt ook de tijdparadox en komen alle meubels als bij toverslag weer op hun juiste plaats terecht.

Dan verschijnt Cor Rector, die onze instanthelden bedankt voor bewezen diensten. Immers, zijn berekeningen waren foutief en de echte helden hebben nog recht op één pagina. Die steken samen de niet-afgewerkte kast van Bert in elkaar, en het verhaal is uit.

Bespreking

Wie had gedacht nummer 46 in huis te halen, heeft zich vergist. Hoewel sommige elementen en vooral de meestal uitstekende tekeningen van Bouden echt wel aan Pom doen terugdenken, zijn er voldoende verschillen om beide reeksen (voor zover je in het geval van Boelie en Kroepie van een reeks kunt spreken) uit elkaar te houden:

• het verhaal: het is veeleer zoals Bouden zelf zegt, een mix van hommage, parodie en pastiche dan een magisch-realistisch verhaal met ijzersterk scenario zoals we dat van Pom gewend zijn. Bij Pom had je altijd de indruk dat er maar één element gefingeerd was. Van zodra je aannam dat dat werkelijk was, werd al de rest plots realistisch. Bouden neemt je echter mee in een dolle fantasiewereld waarin gekheden en ongerijmdheden elkaar opvolgen.
• de taal: hoewel Bouden zijn best doet om Piet en Bert in de gij-vorm te doen spreken, ontmaskert eenieder die niet van de kuststreek afkomstig is, onmiddellijk de West-Vlaming. Zo zegt de wegenwachter: “ge zal er nog wel mee thuis geraken”, terwijl dat natuurlijk “ge zult” moet zijn. Niet enkel met de gij-vorm heeft Bouden last. Ook vele andere uitlatingen en frasen stroken niet met de taal die Pom hanteerde in zijn strips.
• tekenstijl: Bouden kopieert Pom zeker niet volledig. Zo is het opvallend dat de mimiek van de personages veel uitgesprokener overkomt bij Bouden dan dat bij Pom het geval is, en dat ondanks het feit dat de Pommiaanse figuren minstens even expressief zijn.

 En toch zijn er ook zaken die het verhaal erg Pommiaans maken:

• een zeker escapisme, dat overigens bijna alle strips met elkaar delen. In dit geval ontsnappen we naar de toekomst.
• de humor: de reclamebordjes, de auteursinterventies, de grap van de houtwormen, dat alles is zeker erg Pom-achtig.
• de toevalligheden die het verhaal dragen (waarom moest nu juist de kast van Bert gepikt worden?)
• de verwijzingen naar de huidige tijdsgeest: in dit geval met de nadruk op bio en mobiele telefonie, ook dat zou je verwachten in nummer 46 aan te treffen, mocht Pom ooit nog eens zelf aan de tekentafel kruipen.

Conclusie: iedereen die van de strips van Piet Pienter en Bert Bibber houdt, zal aan “Avontuur in de éénentwintigste eeuw” heel veel plezier beleven, al zal de lezer dadelijk beseffen dat dit een andere reeks is en niet nummer 46.

Overzicht van de reeks