Piet krijgt een telegram van Bert dat hij terug in het land is. Bert zit ondertussen op de trein en ontmoet er een oude man (de hedendaagse lezer herkent die als Snuffel), die hem een omslag toevertrouwt en hem vraagt die de volgende dag naar het hotel Metropolis te brengen.

Bij aankomst wordt de oude man overvallen. Bert komt bij Piet aan en ze besluiten het hotel op te zoeken. Er blijkt echter geen gast te zijn die aan de beschrijving voldoet. Ze zoeken dan maar een kroeg op, waar ze de omslag openenen. Er blijkt een beschrijving in te zitten van ene meneer Gutt-mans, een soort stroper uit een vorige eeuw die een fabelachtige schat verborgen heeft. Een andere cafébezoeker luistert hen echter af (we herkennen Theo Flitser, al heet hij nu nog anders).

De bandieten brengen verslag uit bij hun grote baas en krijgen natuurlijk een ferme veeg uit de pan. Eén van hen komt echter Piet en Bert tegen, die over de zaak praten op straat. Hij besluit het tweetal te volgen. Hij brengt de baas Loebass op de hoogte en ‘s nachts breken de bandieten in bij Piet. De huishoudster van Piet, Madam Dinges, wordt wakker en krijst de hele buurt bij elkaar, maar valt dan flauw. De boeven slagen erin de omslag te vinden maar Piet betrapt hen en bedreigt hen met een “wapen” (in werkelijkheid een melkfles).

De volgende dag verdenken Piet en Bert de man uit het café ervan, achter de inbraak te zitten. Maar dan opent Piet de krant (het Handelsblad uiteraard), en er staat een artikel in over de verborgen schat… maar ook een annonce door de professor die de omslag aan Bert gegeven had. Lindelei in Slijkdorp, daar moeten ze zijn. Ondertussen heeft natuurlijk heel Antwerpen het nieuws gehoord en allen reppen zich naar de vermeende vindplaats, Sint-Anneke (een bekend strandje op Linkeroever).

Piet en Bert vertellen het hele verhaal aan Snuffel, en Snuffel op zijn beurt brengt onze vrienden op de hoogte. Dan dient zich ene Loebass aan, een vriend van Snuffel. Piet ontmaskert hem echter als booswicht (want Loebass wist dat er bij de vrienden ingebroken was en dat hadden ze aan niemand verteld). Loebass stuift boos weg en Snuffel vraagt onze vrienden hem te helpen bij het lokaliseren van de schat. Piet en Bert willen wel meedoen (Piet gratis, en Bert is bereid een derde van de schat te ontvangen). Er blijken echter zeshonderd mogelijke plaatsen te zijn waar de schat begraven kan liggen.

Wanneer ze het huis van Snuffel verlaten, lopen ze een bekende tegen het lijf: de man die hen in het café afluisterde. Wanneer ze hem vangen en bedreigen, stelt hij zich voor als Jaak Borstelmans, journalist. Deze denkt met zijn artikel de hoofdredacteur te plezieren, maar die veegt Borstelmans ferm de mantel uit.

De bandieten ondertussen beramen een plan om de schat te pakken te krijgen. Eén van hen breekt in bij onze vrienden en steelt de schatkaart. Maar Piet en Bert keren net bijtijds terug in de kamer en na een achtervolging slagen ze erin het plan opnieuw te bemachtigen.

De volgende ochtend weet Borstelmans het duo ertoe te overhalen hem mee te nemen op schattenjacht. Van zodra de wagen start valt Jaak er echter uit; hij probeert nog te liften bij twee mannen op een brommer maar die stoppen natuurlijk niet. Want het zijn de handlangers van Loebass. Een vrachtwagen brengt Borstelmans echter tot voor onze vrienden, die hem verbaasd weer op sleeptouw nemen. Onderweg strooit hij ook nog spijkers op de weg maar de gemotoriseerde gangsters stelen een voorwiel van een autoped en geraken zo op de eerste zoekplaats.

Na een tijdje stoten Piet en Bert op een kistje. Het bevat een nota van Pom, dat de schat niet op die plaats begraven ligt maar dat hij ook niet weet waar dan wel… Onze vrienden zoeken naarstig verder. De dagen gaan voorbij en de bandieten, die hen nog steeds trouw volgen, worden wanhopig. Uiteindelijk gaat Loebass te rade bij een zwen- en pendelaar. Die geeft hen een plaats op, maar ze blijken in de Nationale Bank in te breken. De politie wordt erbij gehaald, en de diefstal wordt verijdeld.

Aan de ontbijttafel krijgt Piet een brief van Snuffel. Rap als de wind zoeken ze hem op, maar één van de bandieten is op post en volgt het tweetal. Snuffel blijkt zich in het begin vergist te hebben en heeft nu de vindplaats van de schat vastgesteld: in Blaeseghem bij de windmolen.

Borstelmans heeft ondertussen een aanvaring met de schurken, maar gelukkig wordt hij door z’n collega Tuur ontzet (een klein mannetje, maar hij is al een hele tijd getrouwd…).

Dan vinden Piet en Bert de schat, inderdaad aan de windmolen van Blaeseghem. Wanneer ze de kist echter in de wagen leggen, gaan de schurken ermee aan de haal. Ondanks een heldhaftige achtervolging slagen onze vrienden er echter niet in de schat te pakken te krijgen.

De bandieten verzamelen in het huis van Loebass. Maar dan duikt Scharbij op, de belastingontvanger, en schotelt Loebass een gepeperde rekening voor. Hij is de hele schat kwijt en moet bovendien nog opleggen…

Bert herinnert zich dat hij een lotje gekocht had, en in de gazet staan de winnende nummers… 0131313 blijkt gewonnen te hebben maar de wedstrijd verloopt over een half uur. Ze geraken nog net tijdig aan het loket, en voeren de een deel van het geld naar Snuffel, zodat die zijn studies kan voortzetten. Piet rijdt naar huis met de wagen en Bert, die neemt de trein want dat kan hij zich nu permitteren…

Bespreking

Het boeke dateert uit de periode van voor Piet en Bert een onafscheidelijk duo vormden. De karakters beginnen zich te ontwikkelen: Piet de eerlijke onbaatzuchtige en Bert die van centen niet vies is. Jaak Borstelmans (later Theo Flitser) en professor Snuffel zijn de enige andere personages die ook in meerdere albums uit de reeks van 45 voorkomen.

Het album staat vol van lokale verwijzingen: het station van Antwerpen is duidelijk getekend en ook andere stadsgezichten zijn herkenbaar. In de verhalen uit de reeks van 45 heeft Pom dit realisme achterwege gelaten. Als er al herkenbare gebouwen op voorkomen, zijn ze in een andere context getekend.

Ook valt de humor op die sterk verbonden is met het maatschappelijk leven uit de tijd van het verhaal: de bandiet die geen geld heeft voor de tram maar wel om eent taxi te nemen. De taxi die er niet in slaagt de tram te volgen.

Nog een Pommiaans stokpaardje zijn de auto’s: booswichten rijden onveranderlijk met Citroën of Mercedes, onze vrienden met Opel.

De historie met Gutt-mans doet sterk denken aan de Bokkerijders van Suske en Wiske, al is dat laatste album van 1948 en heeft Pom dit verhaal geschreven in 1952. Toeval? Of een Pommiaanse knipoog? Een andere knipoog, maar dan duidelijker, is die naar Camille Gutt, Belgische minister van Economie tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, die een muntsaneringsoperatie doorvoerde waartegen heel wat weerstand bestond.

Als er in de vroege reeks van acht albums één is dat in latere verhalen gebruikt is, is het wel dit. Pom heeft het niet gewoon overgenomen al bestaat er in de reeks van 45 wel een album met dezelfde titel (nummer 16). Het is overigens logisch dat Pom elementen en zelfs hele stukken herbruikte in de reeks van 45: hij was immers nooit van plan om zijn oude verhalen als album uit te geven (en heeft er zich, met matig succes, altijd tegen verzet).

Herbruikte elementen:

• Nr 2. De Incaschat der Cordillera: de ontmaskering door Piet van de snode vriend van Snuffel (die in nr 2 Archibald Pikker heet)
• Nr 3. Het Raadsel van de Schimmenburcht: de inbraakscene in de bank en de figuur van Loebass
• Nr 6. De Kumulus-formule: de inbraakscene in het huis van Piet en Bert

Een laatste opmerking betreft de uitgave. Er is er tot op vandaag slechts één, en die werd gerealiseerd in opdracht van de culturele vereniging Spirit in 1998. De oplage is slechts 500 exemplaren, die alle genummerd zijn en van een ex-libris en een erratum voorzien zijn. Het erratum betreft twee pagina’s die van plaats verwisseld zijn. Als je het album de eerste keer leest, heb je dat wellicht niet gezien en komt het verhaal op een bepaald moment heel vreemd over. Pas later wordt de vergissing duidelijk.

Overzicht van de reeks

Na hun vorige avontuur “El Rancho Grande” zijn Piet, Bert en Susan in Ambrastown, USA aanbeland voor een herstelling aan de Rosemary. In de have pikken ze een stel schipbreukelingen op, maar het blijken bandieten te zijn.

Ze overvallen Susan. Zij doet de dag erop aangifte bij de politie, die een vermoeden heeft van wie er achter de zaak zit: Jack the Flatfoot. Die is dat echter ondertussen te weten gekomen en zijn baas beraamt een plan om Susan te doen verdwijnen, zodat ze Jack niet kan herkennen.

Op het politiebureau aangekomen moeten Bert en Piet toegeven dat ze Jack niet herkennen. Ze komen echter wel de naam van de firma te weten: Quick and Safe. Bij een inspectie van het pand wordt Bert door de bandieten neergeslagen, maar Piet weet via een vermomming in het hol van de leeuw te geraken. Hij wordt echter ontmaskerd, maar slaag er toch in te ontkomen.

Bert wordt ondertussen in de goot voor het politiebureau achtergelaten met een tube cocaïne in zijn zakken. Wanneer Piet hem tracht vrij te krijgen, wordt hij echter ook gevangen gezet. Gelukkig wordt het misverstand opgehelderd en kunnen onze helden zelfs aangeven dat de bandieten van plan zijn de Insolvency-bank te overvallen.

Piet en Bert bezoeken opnieuw het pand van Quick en Safe, en laden daar zonder het te weten een kist met Susan op de vrachtwagen. Binnen vinden ze Bill, één van de bandieten, en komen zo te weten dat Susan verscheept is. Ondertussen vangen de schurken bot bij de overval op de bank en bovendien worden ze ingerekend. Toevallig ontdekken Piet en Bert het schip waarop Susan gevangen zit, ze schakelen de politie in maar Susan wordt niet aan boord aangetroffen. De kapitein van de Rosemary is echter bereid om het anker te lichten richting Blowfield.

In de baai van Blowfield kruipt Piet aan boord van de Cormorant, hij vindt weliswaar de hut waar Susan gevangen zit maar slaagt er niet in haar te bevrijden en wordt ei zo na zelf gevangen genomen. Van de oude sheriff van Blowfield hebben ze geen hulp te verwachten,  en ze besluiten Doppie in te schakelen, stoere jongen en machinist van de Rosemary.

Het trio achtervolgt een sloep waarin de bandieten een pop vervoeren, en de list slaagt. Maar bij het aan boord brengen van de echte Susan moeit de oude sheriff zich. Tot plots Tutter opduikt en de sheriff wijsmaakt dat ze midden in een filmopname zitten. De sheriff trapt erin en spelt onze vrienden de les. Susan wordt gevankelijk richting Phantasy-mish-mash-company gebracht. Maar zo geraken Piet en Bert ook op het juiste spoor.

 Wanneer ze in de villa van Tutter inbreken, wordt Bert echter gevangen genomen en in een rol film gewikkeld. Tutter probeert Bert uit te schakelen door de film in brand te steken, maar Bert ontsnapt en vanaf dan luidt zijn leuze: Bibber contra Tutter.

Samen met Piet breekt hij opnieuw in bij Tutter, ditmaal bij nacht. Maar ditmaal wordt Piet gevangen genomen en opgesloten in een kamer waarvan de vloer verdwijnt. Hij valt in een diepe put, die gelukkig gevuld is met water, en Bert slaagt erin hem met een touwladder te bevrijden. En dan ontdekken ze dat Tutter handelt in cocaïne. Wanneer ze de politie opbellen, worden ze gesnapt door één van de bendeleden maar ze slagen erin hem onschadelijk te maken. Ze vinden ook Tutter maar die drinkt een klein flesje op waarvan de inhoud ruikt naar amandelen… hij valt neer, en zijn laatste woorden waren: “Susan is in de kelder”.

Susan is echter niet in het huis te vinden. Bovendien is even later Tutter verdwenen: het flesje bevatte amandelolie, geen cyaankali. De sheriff, die ondertussen vernomen heeft dat Tutter inderdaad gezocht wordt, arriveert maar Tutter slaagt erin met diens auto aan de haal te gaan. Een laatst overgebleven bendelid verklapt echter de verblijfplaats van Tutter: Rowstone. Ook Susan zit er gevangen.

In het dorp staat Tutter echter bekend als Sharper. En hij heeft een kolossale lijfwacht, een zekere Jack-the-Bison. Piet en Bert overmeesteren de man echter, bereiken de Lumberranch en in een laatste confrontatie moet Tutter de duimen leggen voor een ontketende Bert. Het is echter Piet die met een Susan-kus gaat lopen. Onze vrienden keren terug in de auto van de sheriff, die echter op het einde de geest geeft, en het avontuur is gedaan.

Bespreking

Dit is één van de verhalen uit de reeks waar de tijdsgeest zo uit spreekt, het verhaal situeert zich duidelijk in de jaren vijftig waar Amerika de plak zwaaide. Verder is het een zeer typisch Pom-verhaal met veel actie en humor.

Humor, zoals het element van de prent-in-de-tekstballon, Piet die zijn leven ziet voorbijtrekken en daarna zijn engelbewaarder bedankt. Maar ook verwijzingen naar de man-vrouwrelatie (de sheriff en zijn vrouw Clothilde), de grap met de concurrentie van de Vlaamse films waartegen Tutter naar eigen zeggen niet op kan, enzoverder.

Een laatste typisch Pom-element zijn de sterke scenario’s: bv het feit dat Piet zich vermomd had en daardoor op het politiebureau een boksijzer in zijn zak had, wat het verhaal aannemelijker maakt en vooral spannender. Zonder meer één van de klassiekers in de reeks.

Overzicht van de reeks

Bert, in een vorig verhaal nog detective, is reiziger in fopartikelen geworden. In de tram opent hij per ongeluk een doosje niespoeder, waardoor er wat verwarring ontstaat. Een man stapt uit maar komt thuis tot de vaststelling dat hij de verkeerde tas bij zich heeft. 

En laat hij nu net zijn tas verwisseld hebben met die van Bert. Bovendien bevatte de tas belangrijke papieren. Ook Bert merkt thuis dat hij de verkeerde tas heeft, maar gelukkig zit het adres van de rechtmatige eigenaar erin en onze vrienden zouden geen helden zijn als ze niet zouden trachten de tas terug bij deze te krijgen.

De man, professor Snuffel, vertelt onze vrienden over de waarde van de papieren. ‘s Anderendaags echter is er bij de professor ingebroken. Maar door zijn verstrooidheid is het document bij het oud papier geraakt – of toch niet.

In elk geval: onze vrienden kunnen vertrekken naar San Felipe. Want de professor heeft hen gevraagd hem te vergezellen, op zoek naar de incaschat van de Cordillera.

Wanneer even voor het vertrek een vriend van Snuffel opduikt, Archibald Pikker, ontmaskert Piet hem als de inbreker. Ze weten echter niet dat Pikker zal trachten hen te volgen…

In de haven aangekomen worden onze vrienden overvallen. Ze slagen er wel in om de bandieten af te schudden, maar in het strijdgewoel kunnen Pikker en zijn assistent Prosper de tas bemachtigen. Daarin zat het geld dat ze nodig hadden om de reis te bekostigen, maar het plan had de professor gelukkig in zijn binnenzak gestoken.

Wanneer het drietal aan de kade van Rio-de-la-dinges de stand van zaken opmaakt (123,5 frank plus een tandenborstel en een broek over), doemt plots de Rosemary op. Susan is natuurlijk dadelijk bereid om de trip te sponsoren, maar dan wel als ze zelf ook mee op avontuur mag.

Ze kopen een wagen, en na een klein oponthoud (Pikker trachtte hen uit te schakelen door de wagen onklaar te maken, maar dat mislukte) geraken onze vrienden in Los Caramellos, waar zoals gewoonlijk een revolutie aan de gang is.

Pikker heeft ondertussen een soldaat omgekocht en daardoor belanden Piet en Bert in de gevangenis. Dat is echter buiten Susan gerekend en Pikker en Prosper vallen in de put die ze voor Piet en Bert gegraven hebben.

Wanneer ze in het hotel trachten biefstuk met friet te verkrijgen, lukt dat niet van de eerste keer. Susan haalt echter haar chequeboekje bovenn, koopt het hotel op en spoedig trekken ze zich voldaan terug op hun kamer, om het plan voor de volgende dag te bespreken.

Ook Pikker en co zijn gearriveerd, zij trachten in te breken bij onze vrienden maar die zijn op alles voorzien. En zo kan de volgende dag de reis naar de Cordillera aanvatten.

In het oerwoud hypnotiseert Bert een slang (door handoplegging) en maakt daarmee indruk op Susan, maar spoedig maakt hij een minder goede beurt door zich bij nacht de plannen te laten ontfutselen. Pikker en co geraken echter in de stoofpot bij kannibalen, worden gered door Piet en Bert en zo krijgen onze vrienden het document terug.

Ze zetten hun reis verder en vinden een hoge muur. Spoedig ontdekt Piet de geheime  gang, waardoor ze in het Incakasteel belanden. Pikker en Prosper hebben echter een helikopter gestolen en geraken zo ook over de muur…

Onze vrienden komen in een dorpje terecht maar geraken al spoedig verwikkeld in een vechtpartij omwille van vals spel bij het kaarten. Pikker en co vinden de tent kort en klein geslagen, maar bezatten zich en verraden dat ze op schattenjacht zijn. Ze helpen ook nog hun helikopter om zeep.

Het viertal Piet, Bert, Snuffel en Susan vinden de plaats die aangeduid is op de schatkaart. Pikker en co, nog steeds volgende, merken dat maar ook zij worden achterna gezeten door een dorpeling. Die luidt de klok in het dorp en al spoedig staat alles in rep en roer.

Wanneer Piet en Bert de schat opgraven, grijpen Pikker en co in. De koffer bevat echter een fopartikel in reuzeformaat: een duivel-uit-een-doos springt tevoorschijn, Snuffel is dolenthousiast, en Pikker en Prosper druipen teleurgesteld af.

Dat is echter buiten de menigte van het dorp gerekend. En tot overmaat van ramp komt de politie tussenbeide, en worden ze opgesloten wegens diefstal van een helikopter.  Onze vrienden keren huiswaarts en Bert neemt zijn job weer op, met evenveel succes als voorheen…

Bespreking

Dit is in feite het eerste verhaal (uit de reeks van 45) dat Pom schreef, maar het werd door de uitgeverij als “te avontuurlijk” bevonden en men vroeg Pom om een meer detectiveachtig verhaal te schrijven, want dat lag goed in de markt (het resultaat was In het spoor van Sherlock Holmes).

De Incaschat der Cordillera draagt vele elementen in zich die ook later in de reeks terugkomen: een schattenjacht met twee bandieten die het spoor van de helden volgen doet sterk denken aan De diamantmijnen van Koningin Salami, al is het niet zeker of Pom dat laatste verhaal niet eerder geschreven heeft, namelijk in de reeks van acht die verscheen in het Handelsblad, het avontuur in Zuid-Amerika wat later nog terugkomt in Avontuur in San Doremi, De dictator van San Doremi, de Barbier van Bombilla, Operatie diepvries,…

Qua scenario is dit zeker niet het sterkste Pom-verhaal. Bijvoorbeeld de reis die onze vrienden maken is redelijk ongeloofwaardig te noemen: een jungle, dan een hoge muur waar ze absoluut voorbij moeten, vervolgens een dorpje dat dan vlak bij de vindplaats van de schat ligt.

Toch is het een leuk verhaal, vooral omwille van de typische Pom-humor van boeveneerlijkheid, Zuid-Amerikaanse luiheid, plantrekkerij van de politie, revoluties, de heilige siësta, de prentjes-in-de-tekstballon en meer elementen die ook in latere strips terugkomen.

De strip behoort wat mij betreft niet tot de beste, maar is zeker het lezen waard.

Overzicht van de reeks

Señor Hernandez, beheerder van El Rancho Grande te San Felipe, wordt door indringers op zijn terrein neergeslagen. De mannen hebben iets ontdekt en brengen verslag uit bij een mysterieuze opdrachtgever. Ondertussen ontsnapt Kale Jim uit de gevangenis van Crayonne en hij meldt zich bij dezelfde onbekende.

Enkele dagen later wil een mister Cabello de ranch kopen. Hernandez weigert en wil de eigenaar, ene miss Susan, inlichten. Onderweg wordt hij echter gegrepen en de brief wordt verbrand. Cabello trekt naar Amerika maar hoort daar dat Susan nar Europa is vertrokken met de Rosemary.

Wanneer Susan arriveert, is ook Cabello daar en hij tracht Susan ervan te overtuigen de ranch te verkopen. Susan weigert en het drietal besluit naar San Felipe te reizen. Ze krijgen daarbij hulp van de gouverneur, Frica-del-Prima, die ervoor zorgt dat de president een verblijfsvergunning aflevert voor Piet en Bert.

Daar aangekomen worden Piet en Bert echter opgepakt, want er is een revolutie gebeurd en de bescherming van de oude president telt niet meer. Susan, van geen kleintje vervaard, koopt zich echter een paar revolvers en bevrijdt onze vrienden. Ze ontsnappen en vinden nog net een gids, Don Juan Priba, om hen te vergezellen.

Onderweg wordt Bert gevangen genomen, en terwijl Priba hem zoekt tracht men Piet te grijpen. Door toedoen van een mysterieuze hand mislukt dat en ook Bert weet te ontsnappen. Priba heeft ondertussen een telefoontje gepleegd en verdwijnt in de nacht. Het drietal bereikt El Rancho Grande maar men treft het pand leeg en ondersteboven gehaald aan. Er blijkt zich bovendien iemand te bevinden, maar die blijft verborgen.

Pino Cabello dient zich nogmaals aan met het aanbod om de ranch te kopen, maar wordt opnieuw verjaagd. Hij druipt af, en onze vrienden beslissen om de ranch te verstevigen. Dat is geen overbodige luxe, want spoedig stuurt Cabello een handvol bandieten waaronder Kale Jim op de ranch af.

Bij de belegering worden ze nogmaals door de onbekende gered en vinden ze een geheime gang. De bandieten ontdekken die echter ook, en zo krijgen ze Susan, Piet en Bert alsnog te pakken. Maar de onbekende mengt zich in de strijd, de bandieten blazen de aftocht en de onbekende blijkt de ouwe taaie Felipo te zijn, knecht op de ranch. Ook hij weet het geheim van de ranch niet, maar zet hen wel op het juiste spoor: de Pescado-frito-vallei.

Daar ontmoeten ze Frica-del-Prima, die voorstelt om de ranch te kopen, maar Piet grijpt in en wil eerst weten waarom men de ranch zo graag wil. Hierop grijpt Frica-del-Prima zijn revolver en komt alles uit. Tot echter Priba opnieuw opduikt en blijkt dat de oude president weer aan het roer staat. En Cabello blijkt niemand minder te zijn dan Kale Jim. Die weet echter te ontkomen en zet onze vrienden samen met Priba gevangen. Onze vrienden geraken echter weg en gaan terug naar de Pescado-frito-vallei, waar ze ontdekken dat er petroleum in de grond zit.

Ze geraken weer op het spoor van Kale Jim en met een bezem en een busje peper weet Bert de schavuit te pakken. Ze bevrijden Hernandez, die directeur wordt van het nieuwe oliebedrijf, en onze vrienden worden aandeelhouder. Bert besluit: “De aandeelhouder wint”.

Bespreking

Een zeer typisch Pom-verhaal uit de beginjaren, waarin Susan langzaam maar zeker evolueert van de Engels sprekende multimiljonaire naar de trouwe vriendin van Piet en Bert. Pom schetst een Zuid-Amerika dat bij velen zeer herkenbara is: schietpartijen zijn dagdagelijkse kost, iedereen loopt met wapens rond, en de ene revolutie volgt de andere contrarevolutie op.

Het verhaal drijft op een element dat in vele andere strips uit de reeks terugkomt: een mysterieuze onbekende (die de oplettende lezer echter snel herkent), een onbekende helper en talrijke dubbelrollen. Ook dit album bevat de Pommiaanse mix van actie en humor, met diverse plotwendingen en intriges. Een klassieker.

Overzicht van de reeks

Heeft Pom na vijftien jaar stilzwijgen de tekenpen weer ter hand genomen?

Velen hebben er jaren vruchteloos naar uitgekeken. Het moment waarop Pom zich uit de Nijlense bossen zou verheffen en een nieuw avontuur van Piet Pienter en Bert Bibber zou tekenen, registreren, schrijven, ontwerpen. Want Pom is altijd een doe-het-zelver geweest, iemand die het hele verhaal van A tot Z meester was.

Cover "Piet Pienter en Bert Bibber: Avontuur in de 21ste eeuw" ((c) Tom Bouden). Het is weliswaar niet de cover waaronder je de strip in de winkelrekken vindt.

Maar ditmaal is het anders. De jonge tekenaar Tom Bouden heeft een avontuur getekend waarvan de cover volledig in de lijn ligt van de reeks van 45 Piet Pienter en Bert Bibber-albums. En hij heeft Pom zover gekregen dat die zijn goedkeuring verleende aan het nieuwe album, op voorwaarde dat Piet en Bert niet de enige hoofdrolspelers zijn. De cover van “avontuur in de 21ste eeuw” is overigens een herwerking van een idee voor een cover van de hommage annex parodie aan Pom die Tom Bouden “Boelie en Kroepie Boemboem” noemde.

We kunnen ons dus verwachten aan een avontuur zoals “Paniek in Stripland”, van dezelfde auteur, waarin diverse Vlaamse stripfiguren voorkomen. Dat verhaal was Pom zo bevallen, dat hij besloot zijn beruchte verzet te laten varen, tenminste dan toch “voor één keertje”. Dat klopt niet helemaal, zoals kenners weten. 

De vorige drie maal dat Pom zich toegeeflijk toonde, betroffen het heruitgaven van door Pom getekende verhalen (Het Vredeswapen, Het Gestolen Vredeswapen, en Dé Verborgen Schat), nu dus een totaal nieuw verhaal van een andere hand. Tom in plaats van Pom op de cover, zoals gebruikelijk gecentreerd aan de bovenzijde. Wij houden u op de hoogte! Tip van de sluier: Bouden vond verschillende andere striptekenaars bereid om hun eigen figuren in het boek te laten opdraven…

Het verhaal

Op een dag ontdekken de stripfiguren allemaal dat hun meubels verdwenen zijn. Zo ook Stanske, nog steeds de meid van Kumulus. Men gelooft haar echter niet, en Piet, Bert en Susan verlaten het huis van Kumulus. Onderweg vinden ze een wagen in panne en plots worden ze zelf aangereden en hun karretje blijkt er erg aan toe te zijn.

Thuisgekomen horen ze op het journaal dat Stanske geen alleenstaand geval is. Bert vindt het overigens tijd om een nieuw tv-meubel te halen. ‘ s Nachts staat hij op en ontdekt hij dat men het probeert te stelen. De dief gaat echter in rook op. Plots gaat de bel. Het blijkt Cor Rector te zijn, van de pensioendienst. Hij heeft slecht nieuws voor onze helden: ze mogen, op pensioen zijnde, maar beperkt werken en dit is hun laatste pagina.

Gelukkig staan er vervangers klaar: Boelie, de evenknie van Piet, en Kroepie, die Bert zal vervangen. En Susan? Die moet het stellen met een konijn, wat ze natuurlijk een affront vindt.

De stand-in helden halen professor Hieroglyfus, de opvolger van Kumulus, erbij. Die ontdekt dat de dief wellicht van een tijdmachine gebruik gemaakt heeft…

Twee dagen later is Hiëroglyfus klaar met een kopie en kunnen onze vrienden de bandiet achterna. Ze belanden in een opslagplaats voor meubels, maar wanneer ze ontdekken dat ze in 2099 terecht gekomen zijn, worden ze ontdekt en uitgeschakeld door middel van kleine, exploderende knikkers.

De bandiet Kranbage stelt zich voor: hij verenigt in zich alle slechte eigenschappen van alle slechteriken uit alle andere strips. Hij zegt ook antieke meubels te verkopen, die hij in het verleden steelt. Maar door een fout aan zijn machine kan hij niet verder dan 90 jaar terug.

Dan beseft Boelie dat ze te maken hebben met een tijdparadox: Kranbage heeft de machine gemaakt op basis van plannen getekend door Hiëroglyfus, die ze op zijn beurt getekend heeft naar aanleiding van de bezoeker uit de toekomst.

Kranbage besluit het tweetal gevangen te houden, maar door een tekenkundig truukje ontsnappen ze en belanden ze op straat. Via een vliegend reclamebord ontkomen ze aan Kranbage, en zo glippen ze binnen in een bejaardentehuis voor gepensioneerde stripfiguren. Daarna belanden ze op een ruimtetuig dat hen een gratis veertiendaags verblijf in een ruimtestation bezorgt, waar ze beseffen dat ze niet terug geraken zonder het apparaat dat nog bij Kranbage ligt.

Bij hun inbraakpoging worden ze echter gevat door politie. In de cel krijgen ze bezoek van een konijn: de vervanger van Susan, die via een extra toestel het tweetal komt redden. Onze helden trekken opnieuw naar Hiëroglyfus, leggen hem alles uit en reizen opnieuw naar de toekomst, ditmaal voorzien van een dosis hypnosepillen.

Kranbage wordt verplicht alle uitvindingen te vernietigen, zichzelf aan te geven bij de politie, en het duo kan weer terug in de tijd. Zo belanden ze (via enkele niet-geplande tussenstops in andere strips) tegen de auto van miss Susan, en dan uiteindelijk toch terug in de juiste tijd. Wanneer Hiëroglyfus de tijdmachine vernietigt, verdwijnt ook de tijdparadox en komen alle meubels als bij toverslag weer op hun juiste plaats terecht.

Dan verschijnt Cor Rector, die onze instanthelden bedankt voor bewezen diensten. Immers, zijn berekeningen waren foutief en de echte helden hebben nog recht op één pagina. Die steken samen de niet-afgewerkte kast van Bert in elkaar, en het verhaal is uit.

Bespreking

Wie had gedacht nummer 46 in huis te halen, heeft zich vergist. Hoewel sommige elementen en vooral de meestal uitstekende tekeningen van Bouden echt wel aan Pom doen terugdenken, zijn er voldoende verschillen om beide reeksen (voor zover je in het geval van Boelie en Kroepie van een reeks kunt spreken) uit elkaar te houden:

• het verhaal: het is veeleer zoals Bouden zelf zegt, een mix van hommage, parodie en pastiche dan een magisch-realistisch verhaal met ijzersterk scenario zoals we dat van Pom gewend zijn. Bij Pom had je altijd de indruk dat er maar één element gefingeerd was. Van zodra je aannam dat dat werkelijk was, werd al de rest plots realistisch. Bouden neemt je echter mee in een dolle fantasiewereld waarin gekheden en ongerijmdheden elkaar opvolgen.
• de taal: hoewel Bouden zijn best doet om Piet en Bert in de gij-vorm te doen spreken, ontmaskert eenieder die niet van de kuststreek afkomstig is, onmiddellijk de West-Vlaming. Zo zegt de wegenwachter: “ge zal er nog wel mee thuis geraken”, terwijl dat natuurlijk “ge zult” moet zijn. Niet enkel met de gij-vorm heeft Bouden last. Ook vele andere uitlatingen en frasen stroken niet met de taal die Pom hanteerde in zijn strips.
• tekenstijl: Bouden kopieert Pom zeker niet volledig. Zo is het opvallend dat de mimiek van de personages veel uitgesprokener overkomt bij Bouden dan dat bij Pom het geval is, en dat ondanks het feit dat de Pommiaanse figuren minstens even expressief zijn.

 En toch zijn er ook zaken die het verhaal erg Pommiaans maken:

• een zeker escapisme, dat overigens bijna alle strips met elkaar delen. In dit geval ontsnappen we naar de toekomst.
• de humor: de reclamebordjes, de auteursinterventies, de grap van de houtwormen, dat alles is zeker erg Pom-achtig.
• de toevalligheden die het verhaal dragen (waarom moest nu juist de kast van Bert gepikt worden?)
• de verwijzingen naar de huidige tijdsgeest: in dit geval met de nadruk op bio en mobiele telefonie, ook dat zou je verwachten in nummer 46 aan te treffen, mocht Pom ooit nog eens zelf aan de tekentafel kruipen.

Conclusie: iedereen die van de strips van Piet Pienter en Bert Bibber houdt, zal aan “Avontuur in de éénentwintigste eeuw” heel veel plezier beleven, al zal de lezer dadelijk beseffen dat dit een andere reeks is en niet nummer 46.

Overzicht van de reeks

Het regent overvallen in de streek. Bert loopt over straat en hoort een enorme knal. Het blijkt een ontploffing bij prof. dr. ir. Kumulus te zijn. De man is erin geslaagd bezine in water te veranderen en wil door het proces om te keren, het brandstofprobleem oplossen.

Piet is thuis en doet een babbeltje met zijn buurman Trippelsek, die vroeger grimeur is geweest in de schouwburg. Bert komt thuis, doet het relaas maar wordt uiteraard niet geloofd. Tot het nieuws een paar dagen later de kranten haalt.

Ondertussen worden de plannen bij Kumulus gestolen. Om aan de politie te ontkomen, stopt de overvaller ze in de bus, toevallig net bij Piet en Bert. Die ontdekken de omslag, brengen Kumulus op de hoogte maar krijgen spoedig ongewenst bezoek. De overvaller slaagt erin met de plannen te gaan lopen, maar wordt door de vrienden achtervolgd. Wanneer ze de schurk inrekenen, wil een detective J. Flapperpap met de formule gaan lopen, maar onze vrienden geven de omslag niet af.

Thuisgekomen krijgen ze opnieuw bezoek van de bende. Bert weet hen echter te misleiden met zijn belastingaangifte. Hij koopt een aantal wapens om zich te beschermen, maar bij nachtelijk bezoek is het Piet die met een melkfles de bandieten op de loop jaagt.

Wanneer ze de volgende ochtend de papieren per taxi naar Kumulus willen brengen, worden ze door de taxichauffeur in de luren gelegd en hij gaat met de plannen aan de haal. Piet en Bert komen echter de bandieten opnieuw op het spoor en vinden hun geheime hoofdkwartier. De schurken zijn ondertussen de formule aan het verpatsen aan de oliemagnaat mr Brown, maar door een snelle interventie slagen Piet en Bert erin, de plannen te bemachtigen.

De leider van de bende is het tweetal echter gevolgd en rijdt hen aan, waardoor hij opnieuw in het bezit van de plannen komt. Bij toeval gebeurt dit vlak voor het politiebureau en de agenten en onze vrienden zetten de achtervolging in. Bij het station van Wommelbeek loopt het spoor echter dood.

Piet herinnert zich echter het hoofdkwartier en daar vinden ze in een oude jas een adres te Wommelbeek. Wanneer het tweetal langs gaat bij de professor, krijgt Bert een draainis wegens de vermoeidheid. Kumulus helpt hem echter met energietabletjes, die later nog een belangrijke rol zullen spelen in de verhalen van Piet Pienter en Bert Bibber.

Thuisgekomen laten onze vrienden zich grimeren door Trippelsek. Wanneer ze het adres te Wommelbeek opzoeken, ontmoeten ze echter detective Flapperpap, die hen onmiddellijk herkent. Ze dringen de woning binnen maar worden onmiddellijk overmeesterd. Blijkt dat Flapperpap aan de verkeerde kant staat…

Onze vrienden worden opgesloten en horen de bende hun misdaden opnoemen. Bert neemt een aantal krachttabletten. De uitwerking is formidabel: ze breken uit, verslaan de bende en halen de politie erbij. De plannen zijn echter spoorloos. Piet en Bert besluiten de wacht te houden bij het huis, want ze vermoeden dat de plannen nog steeds binnen zijn. Terwijl Bert buiten wacht, dringt Piet binnen in de woning want hij dacht een schijnsel te zien.

Piet had zich niet miskeken. Hij komt achter de ware identiteit van de bendeleider, buurman Trippelsek, maar wordt door hem overmeesterd en opgesloten. Trippelsek laat de kamer onder water lopen en verdwijnt, maar komt buiten Bert tegen. Die laat Trippelsek in de wagen wachten en gaat het huis binnen, waar hij er net in slaagt Piet te redden.

Samen gaan ze Trippesek achterna, maar die heeft de wagen van onze vrienden gestolen. Ze komen uren later thuis aan en bij toeval ontmaskeren ze Trippelsek, die zich als ambassadeur vermomt heeft. Ze bezorgen Kumulus z’n formule terug en ontvangen uit dankbaarheid een apparaatje dat hen toestaat op water te rijden. Wanneer ze in het tankstation hun wagen vullen met water, laten ze de pompbediende verbaasd achter…

Bespreking

Het eerste verhaal waarin Kumulus, vaste waarde in later verhalen, zijn opwachting maakt en hij steelt dadelijk de show. Een tweede opvallend element is de aanwezigheid van verschillende (overigens herkenbare) merken van wagens. Pom weet die feilloos te tekenen en brengt er beweging in zoals geen andere tekenaar dat kan. Let vooral op de wegligging van de wagens: wanneer ze een bocht nemen, zie je dat ook.

De karakters van Piet en Bert worden verder uitgediept. Bert wordt stilaan de niet-al-te-snuggere maar wel sterke (zeker wanneer hij over de energietabletjes van Kumulus beschikt) en Piet is de slimme pacifist.

Nog een typisch Pom-element is het feit dat het slechte hoofdpersonage verschillende identiteiten heeft: detective, taxichauffeur, buurman. Voor de oplettende lezer is het vrij gemakkelijk dit te achterhalen. Dat maakt het oplossen van de raadsels leuk: als je oplet, kan je de plot achterhalen nog voor het boek uit is.

Slotsom: een typisch Pom-verhaal met de nodige actie, humor en plotwendingen, al is het verhaal iets rechtlijniger dan de beste uit de reeks.

Overzicht van de reeks

Piet en Bert ontmoeten professor Snuffel op een markt. Die heeft net een beeldje gekocht en wil snel naar huis om het te bestuderen. Thuisgekomen onderzoekt hij het beeld en er rollen diamanten uit die op hoogst ongebruikelijke wijze geslepen zijn. Er is ook een papier bij dat naar Afrika wijst, klaarblijkelijk geschreven door een ontdekkingsreiziger die het Rijk van Koningin Salami in 1874 (zie bespreking) gezien heeft.

Hij vraagt Piet en Bert om hem te vergezellen, waarop Piet en Bert ingaan: Piet om Snuffel te beschermen, Bert omdat hij rijk wil worden. Wanneer Snuffel de stenen laat taxeren door een juwelier, wil die de diamanten kopen. Snuffel gaat daar echter niet op in, maar loslippige Bert verraadt dat hij de plaats weet waar er nog meer te vinden zijn. En zo komt het dat de juwelier Schwindler een zware jongen, Nestor, onder de arm neemt om hem te volgen.

Het plan is om Snuffel, Piet en Bert te achterna te zitten. Die zoeken Buffeldorp, wat de schurken ook te weten komen, maar ze spelen het spoor van onze vrienden kwijt. Bij een rustpauze valt het oog van Piet op een buffelvormige rots in de rivier.

Ondertussen ontmoeten ze een negerstam op jacht en belanden gevankelijk bij het dorpshoofd. Die heeft echter andere plannen voor Bert: hij moet met zijn dochter trouwen. Bert bedankt echter voor de eer en na een kortstondige aanvaring met een leeuw vinden ze de plaats van waar ze het verborgen rijk kunnen zien.

Om daar te geraken, dienen ze nog een hele weg af te leggen. Onderweg vliegt het gras op enkele plaatsen in brand en krijgen ze ook nog een steenlawine over zich heen. Door die vallende stenen komt echter een onderaardse gang vrij die naar een diamantmijn leidt.

Via de gang bereiken ze het verborgen rijk. Daar worden ze echter al snel op de hielen gezeten door soldaten. Ze belanden bij toeval in het paleis, bij de koningin zelf. Piet en Bert worden gevangen genomen, maar Snuffel weet te ontsnappen en helpt ook Piet en Bert uit hun cel te geraken. Ze worden snel opnieuw omsingeld, maar Piet heeft z’n karabijn nog en beweert iedereen te kunnen neerbliksemen. Hoewel de koningin hem beveelt een kapitein van haar leger neer te bliksemen, knalt Piet enkel een gat in de helm van de generaal.

De demonstratie is zo overtuigend dat de koninging besluit het anders aan boord te leggen en hen als gasten te ontvangen. Maar Bert vertrouwt het zaakje niet. Toch drinken ze de wijn met het slaapmiddel op en belanden opnieuw in de cel. Een mysterieuze persoon in pij laat hen echter ontsnappen. Snel wordt de ontsnapping echter ontdekt en Piet wordt opnieuw gegrepen. Gelukkig zijn Bert en Snuffel kunnen ontkomen, met karabijn.

Bert breekt in bij Salami en leent haar kleding. Hij beveelt de gevangene te brengen en op die manier ontsnappen ze. Maar ook die poging wordt ontdekt en al snel zit een hele bende hen achterna. Opnieuw duikt de persoon in pij op om het duo te redden en deze keer maakt hij zich kenbaar: de kapitein wiens leven Piet gespaard had.

Ze ontkomen dus en geraken terug bij hun wagen. En Schwindler en Nestor? Die zijn ondertussen in Zuid-Afrika beland, waar ook nog niemand van Buffeldorp gehoord heeft… Tot ze plots een rivierbedding vinden waarin ze diamanten vinden. Ze zijn echter in de diamantmijn van Kimberley terechtgekomen en al spoedig belanden ze achter de tralies. Onze vrienden zijn in tussentijd in het regenachtige Europa aangekomen, weliswaar zonder diamanten. Maar zoals Schwindler en Nestor kunnen getuigen: diamanten brengen ongeluk…

Bespreking

Dit verhaal, dat stamt uit de reeks van acht die verscheen in het Handelsblad van voor de reeks van 45 albums, heeft een meer dan vette knipoog naar de klassieker “She” van Rider Haggar, zowat het referentiewerk voor het genre van de “verloren wereld”. 1874 is precies één jaar voor Rider Haggard naar Zuid-Afrika vertrok, misschien heeft Pom zich vergist toen hij de reis van de ontdekkingsreiziger in ’74 situeerde. Een andere mogelijkheid is dat Pom hiermee helemaal niet aan Rider Haggard wilde refereren, maar ik geloof niet in toeval en zeker niet bij Pom.

De Diamantmijnen van Koningin Salami is een zeer typisch Pom-verhaal uit de oude periode (dus zonder figuren als Theo Flitser, Susan, Kumulus, Warwinkel, en Knobbel) maar met professor Snuffel. Het bulkt van de humor, de actie en de plotwendingen die we bij Pom verwachten.

In dit album vinden we diverse voorbeelden terug van “lokale humor”: de zanger op wat overduidelijk de Vogelmarkt van Antwerpen is, het refereren aan het wegdek van de Mussenhoevelaan (een straat te Boechout die vroeger inderdaad in erbarmelijke staat verkeerde), het transponeren van lokale gebruiken naar het verborgen rijk (blekke tien bij het kaartspel).

Kortom, één van de echte klassiekers uit de vroege periode van Pom. En één van mijn lievelingsalbums.

Overzicht van de  reeks

Piet loopt op straat een oude bekende tegen het lijf: Theo Flitser. Die blijkt verslaggever geworden te zijn. Bert is ondertussen voyageur in koffie geworden en rijdt voorbij met zijn triporteur. Een man verstopt een tas in de bak van de fiets van Bert, en Bert ontdekt het geld als hij thuiskomt.

Wanneer hij na een gevecht met zijn geweten de tas naar het politiebureau wil brengen, wil de eigenaar hem de tas afnemen. Bij de daaropvolgende vechtpartij vlucht de onbekende, en Bert wordt gevangen genomen door de politie op beschuldiging van valsmunterij. Hij weet echter te ontkomen en belandt thuis.

De chef van de bende valsmunters beraamt een plan om in te breken bij de nationale bank, om zo achter de ontwerpen van de nieuwe briefjes te komen. De bende weet te ontkomen aan de politie die opgetrommeld werd door een aandachtige waker, en de kranten staan er vol van.

Theo Flitser leent het nieuwe karretje van Piet en Bert om een fotoreportage te maken van de Schimmenburcht. Bert ontmoet ondertussen de man die hem de tas probeerde afhandig te maken, en samen met Piet zet hij de achtervolging in. Bij toeval komen ze echter in het politiebureau terecht, maar hij ontkomt aan de arm der wet.

Theo Flitser heeft onderwijl een passagier opgepikt en samen betreden ze de Schimmenburcht. En laat die burcht nu net het schuilhol zijn van waaruit de boevenbende opereert… Een hele machinerie wordt in getouw gebracht om Theo en zijn gezel af te schrikken, maar die laatste blijft ijzig kalm en pas nadat een plaat van Johnny Ray wordt opgezet, loopt ook hij gillend het kasteel uit.

Theo stuurt Piet en Bert een telegram. Ze snellen ter hulp, per trein natuurlijk, want Theo heeft nog altijd de wagen van Piet. Op de trein wordt Bert herkend, maar ze weten te ontkomen en geraken veilig in Zandbeek, waar ze Theo Flitser ontmoeten. Opnieuw wordt een staaltje bangmakerij ten beste gegeven in het kasteel, maar Piet en Bert zijn van geen kleintje vervaard en na een confrontatie met de bandieten vinden ze een onder water gelopen doorgang…

Theo Flitser tracht te ontsnappen en ontdekt bij toeval het valse geld. Hij ontkomt uit de burcht en klopt aan bij de burgemeester, die de lezers onmiddellijk herkennen als de baas van de bende. Theo ontdekt echter dat de burgemeester niet zuiver op de graat is, maar wordt door die laatste onschadelijk gemaakt en in een antieke klok verstopt. Z’n handlangers brengen de klok weg, maar doen zich onderweg te goed aan een fles drank en zo ontsnapt Theo.

Hij is in de waan dat Piet en Bert dood zijn, maar spoedig komen ze elkaar weer tegen. Theo onthult de toedracht van de zaak, en ze trommelen de politie op om de bende op te rollen. De booswichten weten echter net op tijd  de plaat te poetsen. Op straat ontmoet Bert één van de trawanten, maar wanneer hij die op het politiebureau aflevert, vliegt hij zelf de nor in.

Piet is de bende terug op het spoor. Wanneer ze per helikopter trachten weg te geraken, zetten Piet en Bert de achtervolging in. Ze hebben vernomen dat de bende richting Rio-del-Patato vertrekt en zijn van plan dat te verhinderen. Met behulp van de politie rekenen ze de boeven in en ze reizen weer huiswaarts. Op een terras is Bert zo slim om met een vals briefje te betalen, en zo eindigt hij dit avontuur in de boeien.

Bespreking

Dit is duidelijk één van de vroege avonturen van Piet en Bert. Slechts drie personages zijn herkenbaar: Piet, Bert en Theo Flitser. Bert knoopt weer aan met zijn vroegere job van koffiemarchand (zie “Het Vredeswapen“), Theo is reporter geworden. Verder is enkel Knobbel aanwezig, maar hij wordt niet zo genoemd en ziet er met zijn puntsnor ook iets anders uit dan in de latere albums.

De meeste andere elementen uit de latere verhalen zijn echter wel aanwezig. De humor, de actie, de toevalligheden en het nauwkeurig in elkaar gevlochten scenario waardoor er op elk blad wel iets nieuws te beleven valt. Een bijzonder aspect zijn de visuele tekstbalonnen, bijvoorbeeld wanneer Bert met zijn geweten vecht. In plaats van gewoon tekst gebruikt Pom tekeningen om gedachten uit te drukken, iets wat hij later nog frekwent zal doen. Het komt de humor van de strip vaak ten goede.

Deze strip “Het raadsel van de Schimmenburcht”‘ knoopt qua thema eerder aan bij het eerste album (“In het spoor van Sherlock Holmes” dan bij het tweede (“De Inca-schat der Cordillera”). Pom tekende ze ook in die volgorde: 2, 1, 3. Een klassieker uit de reeks, al zijn de latere verhalen meestal geestiger en veelzijdiger.

Overzicht van de reeks

Piet en Bert hebben een nieuwe wagen gekocht en maken een rondje. Op een bepaald moment vallen ze stil. Ze maken kennis met ene professor Chalkstone, die een machine heeft uitgevonden waarmee men elektrische toestellen kan uitschakelen (vandaar ook de autopech).

Het praktische nut van de uitvinding is dat men er gratis electriciteit mee kan opwekken, maar uiteraard hebben een stel booswichten het op de plannen voorzien om andere redenen.  Piet en Bert krijgen de bandieten in het oog en verwittigen de politie, maar ondertussen wordt de professor ontvoerd.

Piet en Bert belanden thuis en krijgen een telegram van Susan, met een uitnodiging voor een trip naar de Stille Zuidzee. Terwijl ze zich vermaken, wordt een ander schip, de Kwien-Merry, wordt door een duikboot overvallen. De piraten gebruiken het toestel van Chalkstone om de Kwien-Merry uit te schakelen en klauteren aan boord met behulp van krachtige magneten (plakijzers) die ze op de romp van het schip bevestigen.

In Ambrastown windt Mister Braggart zich op: het is reeds zijn tweede goudtransport dat overvallen wordt… Ondertussen verdenkt Piet aan boord van de Rosemary een scheepshulpje ervan, snode plannen te beramen. Plots duikt de piratenboot op en wordt ook de Rosemary overvallen. Susan slaagt erin een foto te maken van de overvallers. Die willen haar kidnappen, maar Susan krabt hen de ogen uit

Kommandant Bullback van de Amerikaanse marine zet de achtervolging in. Ondertussen steelt de scheepsjongen het filmpje uit Susan haar fototoestel. En de booswichten krijgen orders om Susan alsnog gevangen te nemen. De eerste poging mislukt echter. De Rosemary meert aan bij een onbewoond eiland, in werkelijkheid de schuilplaats van de piraten. Piet, Bert en Susan ontdekken al gauw dat het eiland niet onbewoond is en vluchten.

Tegen de avond gaan Piet en Bert, vergezeld van twee helpers van de Rosemary, naar het eiland. Susan hoort echter dat er een hinderlaag wordt gespannen en ze tracht een vuurpijl af te schieten om onze vrienden te waarschuwen. Ze wordt echter gevangen genomen. Piet en Bert vallen in handen van de schavuiten, die hen het voorstel doen om samen te werken.

Wanneer één van de booswichten echter voorstelt om Susan in het water te wippen, wordt Bert woedend en verkoopt hij de boeven een pak slaag. Ze ontsnappen maar worden dan toch gevangen genomen. Ondertussen weet Susan te ontsnappen en ze overvaart de sloep van de bandieten, die terug op weg waren naar de Rosemary. Ze verwittigt ook kommandant Bullback, die met zijn marine het eiland nadert maar dan ten prooi valt aan het geheime wapen. Met roeiboten slaagt hij erin het eiland te betreden, terwijl de bandieten de schuilplaats trachten op te blazen.

Door inmenging van een geheime redder wordt het dynamiet echter onschadelijk gemaakt en Piet en Bert ontkomen. Ze kunnen bovendien de professor bevrijden en het eiland zonder electriciteit zetten, waardoor de boeven het bang op een lopen zetten (hun onderzeeër is immers geblokkeerd want de poorten gaan niet open). Ze lopen recht in de handen van de marine, en Piet en Bert zwemmen naar de Rosemary.

Daar vinden ze Susan maar bij een poging om die te bevrijden, worden ze door de schurken gevangen genomen. Tot plots één van hen het vuurwapen neemt en zijn kompanen bedreigt. Bud Bubble blijkt de detective King Brosby te zijn, en onze vrienden zoeken de professor op in Ambrastown. Zijn goede vriend Braggart is ook op bezoek. En dan herkennen Piet en Braggart elkaar. Inderdaad, Braggart blijkt het hoofd van de dievenbende te zijn. Hij trekt zijn vuurwapen, maar King Brosby is op tijd ter plekke en arresteert Braggart. Einde verhaal.

Bespreking

Dit verhaal is een herwerking van één van de acht verhalen die Pom tekende voor de reeks van 45 verscheen. Het heette toen “de stalen zeemeermin”. De herwerking, Plakijzerpiraten, heeft alle elementen van een typisch Pom-verhaal:

• het scenario: een geleerde doet een uitvinding waar een stel booswichten handig gebruik van wil maken. Professor wordt ontvoerd, onze vrienden komen erbij en professor wordt bevrijd.
• de humor: Susan die per se haar “kwafuur” in orde moet brengen vooraleer ze een vuurpijl afschiet, politie die wacht tot onze vrienden zichzelf gered hebben om dan in te grijpen, Bert die regelmatig een kemel schiet maar zich met de vuisten weet te redden, de namen (King Brosby, kommandant Bullback, Nick Doedel en Dick Noedel).
• de actie: bijna elke bladzijde een achtervolging of een knokpartij, zelfs tot op het einde
• de plotwendingen: vooral gedreven door toevalligheden (Piet en Bert die met hun nieuwe wagen langs de woonplaats van de geleerde bollen en er door diens toedoen stilvallen) en door dubbelrollen (Bub Bubble alias King Brosby, Braggart die het hoofd van de bandieten blijkt te zijn).

Niet mijn favoriete verhaal misschien, maar zeker één van de sterke verhalen uit de reeks.

Overzicht van de reeks

Bert heeft een nieuwe hobby: joggen. Ondertussen wordt de buurt geplaagd door een reeks inbraken waar Knobbel wanhopig van wordt.

Op het nieuws verschijnt het bericht dat professor Eusebius Snuffel teruggekeerd is van een expeditie en hij toont trots zijn vondst, een gouden beeldje, aan de kijkers. J.R. Chewing, steenrijke Amerikaanse kunstverzamelaar, ziet de beelden en wil het postuurke kost wat kost krijgen. Snuffel weigert echter het te verkopen en Chewing schakelt inbrekers in.

Professor Snuffel wordt met een telegram weggelokt en even later wordt een kast voor zijn deur afgeleverd. Met behulp van een agent wordt de kast (uiteraard mét inbreker en buit) terug opgehaald. Snuffel komt thuis, merkt de diefstal en schakelt onze vrienden in en Knobbel.

Die laatste verdenkt onmiddellijk Blinkstein ervan achter de diefstal te zitten. Een huiszoeking bij Blinkstein levert echter niets op, en Knobbel neemt wraak door Blinkstein te verplichten zijn vuilnisbak terug binnen te zetten. Rarara waar was het beeldje verborgen… Blinkstein ontsnapt dan langs de achterdeur, met een “koperen kandelaar” die goed verpakt is. De agent van wacht houdt hem aan, en neemt hem mee naar het Knobbelbureau. Waar blijkt dat het pakje wel degelijk een koperen kandelaar bevatten…

Ondertussen is de vogel natuurlijk gaan vliegen, bij wijze van een koerier die het beeldje ophaalt bij Blinkstein. De koerier geeft het beeldje echter af aan de verkeerde contactpersoon, en laat dat nu net de joggende Bibber zijn. Snuffel is in de wolken, maar er liggen reeds kapers op de kust. Afspraak is om het beeldje de volgende ochtend om 10u naar het museum te brengen.

Blinkstein heeft echter een list bedacht: hij zal zich voordoen als museumdirecteur en een chauffeur om het beeldje sturen. Bert zal de chauffeur vergezellen, en ze zijn pas vertrokken wanneer Susan door heeft dat die chauffeur dezelfde persoon is die de vorige dag in hun tuin stond te spioneren. De achtervolging wordt ingezet, maar al spoedig spelen Piet en Susan de auto kwijt.

Bij het vervallen huis aangekomen weigert Bert het beeldje te overhandigen. Hij weet te ontsnappen en “leent” een kamion met zand. De boeven zetten de achtervolging in en krijgen spoedig de hele laadbak over zich. Piet en Susan arriveren en nemen Bert mee. Toch weten de bandieten het beeldje te ontfutselen en Bert te ontvoeren. Blinkstein pakt het beeldje in in krantenpapier en zet het onopvallend onder een gootsteen in het verlaten huis.

Knobbel verschijnt op het bureau en is bijzonder goed geluimd. Blijkt dat zijn vrouw er een tijdje tussenuit is en hij viert “opnieuw vrijgezel”. De bandieten besluiten nog een laatste inbraak te plegen. Susan, die Piet gevraagd had even te stoppen voor de etalage van Coco Flanel, herkent echter de voorbijrijdende boeven en ze komen op die manier het schuilhol van de bandieten te weten.

Knobbel ontdekt de inbraak bij hem thuis, en ondertussen wordt één booswicht gevat. De anderen weten te ontsnappen en Susan gaat erachter aan. Ze arriveert bij het vervallen huis en vindt bij toeval het beeldje. Ze vervangt de inhoud van het pakje door een fles en bevrijdt Bert, terwijl de schurken het huis leeghalen. Bert gooit hen in de kelder, maar ze dreigen te ontsnappen. Knobbel arriveert net op tijd.

Blinkstein is echter ontsnapt en hij haalt het pakje op in het huis. J.R. Chewing geeft er 50.000 dollar voor en de ruil vindt plaats. Blinkstein, door de politie achtervolgd, stopt de omslag met het geld in een vuilnisbak. Hij wordt opgepakt, en tegen de tijd dat hij weer vrij is, is de vuilkar al geweest. Weg centen. En J.R. Chewing ontdekt op het vliegtuig dat hij bedrogen is. Snuffel heeft zijn beeldje terug en Bert ontdekt dat joggen niet altijd gezond is: hij loopt een vuilnisbak omver en “Systeem Kleerkast” zit erop.

Bespreking

Alweer een uiterst typisch Pom-verhaal. Veel actie, onverwachte plotwendingen die zich opstapelen, de toevalligheden die daar de oorzaak van zijn, en veel humor. Vooral de politie en mevrouw Knobbel (onrechtstreeks) moeten het ontgelden.

Wat ook opvalt: Pom geeft de pointe al weg in de titel van het verhaal. Elke lezer heeft onmiddellijk door dat de inbrakenplaag en de kleerkast met elkaar te maken hebben. Toch is het een spannend verhaal. Deze schijnpointe heeft als doel om de humor in het verhaal te vergroten en dat lukt zeer goed. Eén van mijn favoriete verhalen, zij het niet het beste verhaal van Pom.

Overzicht van de reeks