not convinced that it was funny and valuable at the same time? Some examples:

• we played Fruit Estimation Poker and compared different countries for their population size (of course, this is just a toy example). We later looked up actual population sizes in Wikipedia and we had reached a perfect ordering…
• we played the spinning tops simulation game with a “pull” team and a “push” team. It turned our that the “push” team got stuck in the first round (though they could have restarted the production if they got some new raw materials) while the “pull” team was able to correctly identify the bottlenecks… in that same first round! More about the spinning tops game later…
• we had a discussion on how to get customer feedback. Conclusion: when you want to encourage people to give feedback, give feedback yourself… even about people’s feedback. Not the way some big software companies are doing it: they make it easy to report a bug, but then you never hear anything about it anymore. Also we got a few demos of companies doing this very well.
• we played the Evil Waterfall Sorcerer game to learn… uhm, actually, that was just for fun…

De proevers lieten hun indrukken na op de fles. Zo kan ik nu die proefnotities met u delen. Voor wat het waard is, want vele van deze flessen zul je nergens meer vinden.

De kelderlijken

Niet te verwonderen dat er af en toe kelderlijken tussen zaten:

• Witte châteauneuf-du-pape uit het gezegende jaar onzes heren 1966: inderdaad, niet meer te drinken. Oxideerde van zodra hij in het glas was. Op zich wel spectaculair: van appelsapgeel naar roestbruin in minder dan vijf minuten. Fles zat in een lot dat ik ooit op de veiling kocht, met de bedoeling de àndere flessen van dat lot te verkrijgen uiteraard.
• Côte rôtie van Bernard Burgaud uit 1983: op zich geen kelderlijk, maar helaas kurksmaak. Zou nog goed hebben kunnen zijn.
• Saint-joseph  “Le Berceau” van Bernard Gripa uit 1986: in zijn jeugd kan Saint-Joseph misschien zonder problemen mee met de absoluut grote terroirs uit de noordelijke Rhône, maar op latere leeftijd manifesteert de échte kwaliteit zich. Deze was helaas schielijk overleden, wellicht ergens eind jaren 1990. (noot: de wijnen werden blind geproefd, om vooroordelen uit te sluiten of tenminste tegen te gaan).

De buitenbeentjes

Naast de wijnen waar ik van verwachtte dat ze ofwel totaal ondrinkbaar geworden zouden zijn, ofwel net verrassend goed zouden zijn, laste ik ook een paar buitenbeentjes in:

• Pic st loup – Château Lavabre 1998: nochtans een topjaar en (toen) een goed domein, maar de enkele keren dat ik deze wijn nog proefde na tien jaar flesrijping viel hij telkens tegen. Ook nu weer. Over zijn top, jammer genoeg.
• Hex Vom Dasenstein spätburgunder Spätlese 1999: veel goedkoper dan de andere, en met een sterk afwijkend smaakpatroon (zoet ipv droog). Geen allemansvriend. Maar je moet al eens uit de band durven springen, vind ik.
• Aneto 2004: dat komt ervan als je je vrienden zoals Kaat een wild card geeft om een willekeurige fles uit de kelder te halen. Maar niet getreurd, deze Portugees is na zeven jaar op fles nog altijd in topvorm.

De recentere ontdekkingen uit Ventoux en Languedoc

• Nog een wild card: Wim toverde een magnifieke ventouxwijn uit de kelder, met name cuvee E.V. van Paul Vendran, een eenmalige botteling ter gelegenheid van de geboorte van zijn kindje in 1998. De kleine is nog jeugdig, de wijn ook. Dit bewijst wat de Ventoux in zijn mars heeft, teminste op topterroirs en in handen van een kundig en gepassioneerd wijnmaker.
• Domaine d’Aupilhac Montpeyroux 1999 van Sylvain Fadat: ik heb de man zich ooit weten boos maken op een collega omdat die beweerde dat zijn wijnen niet kunnen ouderen. Bij deze het bewijst: deze montpeyroux is sappig, lang en diep fruitig, mooi ondersteund door zuurtjes. En dat in een jaar dat toch zeker niet tot de grootste van de Languedoc mag gerekend worden.
• André Iché mag dan al overleden zijn, enkele van zijn mooiste kunstwerken zijn nog steeds bij ons. Deze Nobilis uit 1999 is een mooie herinnering aan een bedreven wijnbouwer. De speciale tekening op het etiket is van “Eisbär” Stéphane Eichmann.
• Een simpele Vin de Pays Duché D’Uzès van Vignoble Chabrier uit 2001, cuvee La Garrigue d’Aureilhac, verbaasde menige proever met zijn fijne neus waarin zelfs wat citrus dooschemert, maar ook met zijn elegante mondgevoel en lengte. Je moet het niet altijd in de dure flessen gaan zoeken.

De verrassingen

De echte verrassingen, of soms dan toch ook weer niet, zaten verweven in de hele proeverij.

• Pointoise Cabarrus 1982: op de Nalys na de oudste fles, een eenvoudige cru bourgeois uit de Haut-Médoc, had ik er in feite tussen gezet om te kunnen vergelijken met flessen die wél zulke lange rijpingstijd kunnen overleven. Maar wat bleek? Dit eenvoudige wijntje, weliswaar uit het onvolprezen oogstjaar 1982, was nog steeds fruitig, kruidig en sappig. Nooit verwacht, want ik heb al talloze bordeauxwijnen gedronken van veel hogere komaf en veel jonger die al totaal passé waren.
• Mag ik dit dé verrassing van de dag noemen? Een witte rhônewijn, een condrieu 1983 van Georges Vernay, door de meeste proevers blind betiteld als “toch al wat ouder, uit 2002 misschien”? Maar wàt een lengte, wat een vuursteenspectakel, wat een fruitigheid na een luttele 28 op de fles…
• Paul Jaboulet-Ainé heeft één van de beroemdste wijngaarden van de hele Hermitageheuvel. Deze 1983 La Chapelle werd gewonnen van de druivenstokken vlakbij dit bekende kapelletje toen ik amper tien was. Prachtige lengte, een aangename geur met kruiden en zwarte olijf, diep fruitig ook. Grote terroirs, grote wijnmakers: het kan soms heel goed zijn.
• De eerste wijn die ontkurkt werd: een côte rôtie van Guigal, weliswaar niet één van de heilige drievuldigheid La Turque – La Mouline en La Landonne, maar de “gewone” Côte Brune et Blonde, dus de mengeling uit twee verschillende terroirs van de Côte Rôtie. Oogstjaar : 1985. Het hartje dat een proever op de fles achterliet, verklaart alles. Hoewel een andere ‘m tien jaar te oud vond, herkenden we nog vele geuren waaronder klei, truffel, en animale toetsen in deze langlever. Lees ook de post van wijnvriend Bart over deze wijn.
• 

De twijfelgevallen

• Hermitage 1992 van Laurent Charles Brotte: aanvankelijk enkel tertiair, maar na een tijdje ontplooit de wijn zich en krijgen we een weliswaar moeilijk te omschrijven geur (het “ventje” dat een proever op de voorzijde tekende, getuigt daarvan), dan peperige en gerookte geuren, en een kanjer van een afdronk. Niet voor iedereen weggelegd, zulke rariteiten.
• Bernard Faurie Hermitage 1987: slechts enkele proevers kunnen deze wijn waarderen, maar komen niet verder dan “sniffy sniff” als omschrijving. Toch geef ik hen gelijk: voor wie oudere wijnen kan waarderen, is dit een uniek smaakpatroon en is de wijn verre van versleten.
• Hospices de Nuits – Nuits St Georges 1er Cru uit 1996 (botteling voor Eddy De Kok): gesloten, misschien al passé? Neen, we moeten ‘m gewoon de tijd geven zich los te wrikken uit het harnas van zijn oogstjaar. We worden beloond met een yummie wijn die naar rood fruit geurt en absoluut pinot noir is. Niet te snel oordelen! laat iemand als advies op de fles achter…
• Château l’Enclos 1993 uit Pomerol: gekocht toen ik pas met wijn begon. Geen geweldig jaar, een middelmatig kasteel in zijn regio, maar toch goed gerijpt. Al komt de enkeling die hier echt van houdt, niet verder dan “paprika” als omschrijving. Weliswaar blind herkenbaar als bordeaux.

Want ik smacht ernaar om te zien hoe de commerçe in deze voor het overige magnifieke streek aan de schandpaal wordt genageld. Elke wijnliefhebber heeft immers met lede ogen de uitbreiding van de AOC moeten ondergaan. Iedereen met een hart voor wijn heeft gezien hoe het niét moet: hoe je een product dat al van wisselende kwaliteit is, de dieperik in kan helpen.

En dan begint de reportage. Een reporter zegt “bonjour monsieur le viticulture”. Ik twitter ‘t nog als een grappige verspreking.

Maar al spoedig daagt het me dat dit niet gewoon een lapsus is. Dat de reporter werkelijk niks van wijn kent. Zijn collega, even welbespraakt als Hollands, evenmin. Dat ze één of andere andere Hollander, ook welbespraakt, maar wél wijnkenner, interviewen, om zo tot de waarheid te komen: champagne, da’s allemaal zéér dure rommel. Want dat is het toch hé?

Zonder enige nuance. Om er maar twee te noemen: er bestaat ook echt wel goede champagne. Eerlijk waar. Ik ben zelf geen kenner, maar ik hou wel van een goed glas bubbels. En ik heb meermaals blind een niet-champagne herkend uit een echte aoc. Niet altijd, dat geef ik toe. Maar er bestaat ook schuimwijn die verschrikkelijk goed is en niet uit de aoc champagne komt. Schorpion uit Vliermaal-Kortessem, om maar iets te noemen. Maar ik dwaal af.

Tweede nuance: van alle wijnen die ik ken, is de prijsspanning in champagne ongeveer het kleinste. Ik bedoel: een topfles vergeleken met de middelmaat kost je in een klassieke wijnstreek, zegt Bordeaux of Bourgogne, al snel het honderdvoudige. Tien euro voor de mindere middelmaat, honderdvijftig voor het betere werk, misschien wel duizend euro voor de echte top. Niet zo in champagne. Akkoord, de basis begint duur. 15 euro is een minimum. Maar voor tien keer die prijs heb je extreem dure en extreem goede flessen. De “gewone” grand cru van Krug, bijvoorbeeld. Of het echte topwerk van het onvolprezen huis Jacquesson, dat niet eens zo veel kost. Toegegeven, honderd euro is zeer duur, voor een fles wijn. Maar dit plaatst “prijs” wel in perspectief.

De “reportage” zoals ze op Canvas verscheen, is wat mij betreft dan ook totaal misplaatst. Akkoord, er werd scherp geoordeeld over de belachelijke uitbreiding van de aoc. Akkoord, er werd aangehaald dat vele champagnes hun hoge prijs simpelweg niet waard zijn. Maar de gemiddelde canvaskijker blijft wellicht met de indruk achter dat champagne overbetaalde rotzooi is en dat eender welk Zwitsers dorp (hoe sympathiek en authentiek hun vinificatie ook) betere wijn maakt dan eender welke champagneboer. En dat is toch wel ver bezijden de waarheid.

Degene die de reportage op Canvas geprogrammeerd heeft, moest zich schamen. Of degene die de schamele budgetten ter beschikking stelde, want wat hier vertoond werd, is toch wel de meerwaardezoeker volledig onwaardig.

Nodig (voor een 25-tal stuks)

• 100 gram gewone griessuiker
• een soeplepel boter
• pancoating (of neutrale olie) om de vormpjes mee in te strijken

Bereidingswijze

Bewerk de vormpjes met de pancoating. Doe dit voor je de karamel maakt, zo kun je straks snel voortwerken.

Voor de karamel verhit je de suiker in een pannetje. Blijf roeren met een garde. Op een bepaald moment smelt de  suiker: hij wordt glazig en vloeibaar, de nog niet gesmolten kristallen worden korrelig. Langzamerhand verandert ook de kleur van lichtbeige naar lichtbruin. Als zo goed als alle suiker gesmolten is, roer je er een soeplepel boter door. Goed doorroeren totdat het een egale massa geworden is met een lichtbruine kleur.

Neem de pan van het vuur en giet met een koffielepel lopende karamel in elk vormpje. Een koffielepel is ongeveer de goede maat: als je teveel karamel neemt, zijn de snoepjes niet aangenaam in de mond. Werk snel voort, want de karamel stolt voor je het weet. Let op dat je je niet verbrandt, want karamel is gloeiend heet als hij van het vuur komt.

Zet nu de vormpjes even op een koele plek. Een kwartiertje in de koelkast bijvoorbeeld. Tenslotte haal je de karamelletjes uit de vormpjes. Leg ze even op keukenpapier om de pancoating te verwijderen. Dat is alles!

Voor Peter en Sigrid

• Een goede fles wijn (richtprijs €10 tot …)
• Riedel Vinum: 6416/30 (Syrah) 4 stuks; 6416/48 (cuvée prestige) 1 stuk; 6416/07 (Burgundy) 2 stuks (richtprijs €20)

Voor Peter

• “The Grand Design” door Stephen Hawking (verschenen op 9 september 2010) of http://www.ebooks.com/ebooks/book_display.asp?IID=539148 (The Grand Design by Stephen Hawking) (best als gedrukt boek of epub, anders pdf)
• “1001 uitvindingen” van Jack Challoner (uitg. Librero, €20)
• http://www.ebooks.com/ebooks/book_display.asp?IID=131031# (Agile Modeling by Scott Ambler)
• http://www.ebooks.com/ebooks/book_display.asp?IID=539148 (The Grand Design by Stephen Hawking)
• http://www.ebooks.com/ebooks/book_display.asp?IID=131031# (Agile Modeling by Scott Ambler) (best als epub, anders pdf)
• ebook about chateauneuf-du-pape (best als epub, anders pdf)
• Myhrvold: Modernist cuisine: the art & science of cooking

U bent fan van J.S. Bach? U bent fan van de Matheuspassie van Bach? U kent dan waarschijnlijk ook de Johannespassie van Bach? Maar kent u ook al de sublieme Markuspassie van Bach, uitgegeven door Simon Heighes?

De Markuspassie verschilt qua karakter heel wat met de Matheus of de Johannespassie. De Markuspassie telt maar liefst 16 koralen! (ter vergelijking: de Matheuspassie telt er 13 voor 3 uur muziek, de markus 16 voor 2 uur muziek). Dit wijst op een veel religieuzere benadering van de passie. Deze invulling geeft een unieke sfeer aan dit werk van Bach.

De originele versie van de Markuspassie van Bach is spijtig genoeg verloren gegaan. Het enige bekende handschrift van Bach is verloren gegaan bij een brand in 1945. Simon Heighes reconstrueert de Markuspassie op sublieme wijze. Hij baseert zich vooral op reeds bestaande melodieën  uit andere werken van Bach met een nieuwe harmonisatie eronder.

Op vrijdag 1 april brengen Ann Krijnen, sopraan, Noëlle Schepens, alt, Jan Caals, tenor, Lieven Termont, bas de Capella instrumentale en de koren Sine Nomine, Capilla Vocale  u deze niet te missen Markuspassie. Dit alles onder de uitstekende leiding van Mark Goossens.

Praktisch

1 april om 20.00

Heilig-Hartkerk

Antwerpsesteenweg 78

2500 Lier

Kaarten: €17 VVK of € 20 kassa

Te bestellen: 0497 557 010

kaartenmarkuspassie@gmail.com

Een zandbak voor doe-het-zelvers

Benodigdheden

• een houten terrastegel van 1 meter op 1 meter
• drie houten planken van 360cm op 13,5 cm
• een balkje in tuinhout van minstens 88 cm
• ongeveer 2m² worteldoek
• 150 kg lommelzand (of wit zand)
• vijf wieltjes van 7,5 cm hoog, waarvan 2 met rem
• een net of een plaat van 1m² of meer (afdekking)
• schroeven, nagels, nietjes

Bij de doe-het-zelfzaak

Koop het tuinhout (terrastegel, drie houten planken, balkje in tuinhout). Gewoon behandeld tuinhout is ideaal.

Laat de planken verzagen in 9 stukken van 1 meter, maar neem de restjes (3 keer 60 cm) ook mee.

De basisconstructie

Zelfgemaakte zandbak met wieltjes

Nagel vier planken rond de terrastegel. Zet ze ook op elke hoek vast met een schroef.

Zaag vier stukken van het balkje, die elk even lang zijn als de breedte van één lat plus het stuk dat boven de terrastegel uit steekt min een plankdikte (in totaal ongeveer 22 cm). Het idee is dat de balkjes in elke hoek komen ter versteviging, maar zodanig dat op elk balkje nog een plank past zonder er boven uit te steken.

Schroef de balkjes op de hoeken vast aan de terrastegel (van onderuit, dus door de terrastegel en dan door elk balkje). Zet nu de planken vast op het balkje met twee schroeven per plank per zijde.

De afwerking

Schroef in elke hoek een wiel vast en ook in het midden. De wielen met rem komen elk in een tegenoverliggende hoek.

Doe het zelf: een zandbak maken

Er is één plank van een meter over. Schroef die vast aan één zijde boven de balkjes. Maak van één van de andere stukken twee hoekjes en schroef die vast op de andere balkjes. Zet de hoeken en de plank nog eens vast met enkele schroeven door de zijkant.

Niet het worteldoek aan de binnenzijde van de zandbak. Zorg dat het overal de bodem en de kanten raakt zodat het niet scheurt als de zandbak gevuld wordt.

Vul de zandbak met lommelzand, of, iets minder geschikt, wit zand. En spelen maar!

I met Alex Otterlei from the Dreamhouse Studio more than 20 years ago. Around that time, I was involved in role playing games. At the RPG shop, I bought a music cassette with fascinating music. Little did I know that the composer was in that same shop that very moment…

Unfortunately, I lost the music (I still have the box though). Three years ago, when chiro Lips organized a summer holiday camp themed “Arthur”, I knew I had to find that music again… It was not very difficult to find Alex on the web. He told me that he would re-release his old work soon. The moment has come: Arthur is available again, either as an MP3 download either at the iTunes store. All info at the Alex Otterlei website.

Contents of the CD

1 - Lady of the Lake

2 - The Coming of Arthur

3 - Hail to the King

4 - Camelot

5 - Merlin

6 - Lancelot’s Arrival

7 - Forbidden Romance

8 - Arthur’s Grief

9 - Riding out for the Holy Grail

10 - The Quest Begins

11 - Dragon’s Breath

12 - Mordred’s Madness

13 - Morgana

14 - The Downfall of Merlin

15 - To the Grailcastle

16 - The Holy Grail

17 - Return to Camelot

18 - Doommarch

19 - Last Battle

20 - Arthur’s Death

21 - Avalon

History of the CD

“Arthur”, composed between 1989 and 1990,  marked the start of Alex Otterlei’s career. Although initially the music was released on cassette (!), the album was received so enthusiastically both by press and audience that a record-deal and a CD-release soon ensued.

Many people throughout the world have been enthralled by “Arthur”, and the album became an instant-classic in the worldwide RPG-community who found the music very fitting during their fantasy-based game sessions.

Composer’s notes on “Arthur”

“From when I was a child, I had always been deeply moved by the legend of Arthur. In fact, anything about knights fascinated me, and the keen observer would find me wandering in the bushes outside our house, wearing full (plastic) armor, trying to spot my imaginary Dragon through correctional glasses. Guess I wasn’t missed in the football team…

At the end of the eighties, my circle of friends mainly consisted out of people who saw themselves as  Knights of the Round Table. Some of them took this so seriously they even came to our weekly gatherings in full (real) armor…”

“Yes, those were the days. After a while however, I detached myself again, feeling the need to do something more constructive than just sit and talk all night about Arthur. And so I set myself a huge task: translate this saga into music. Make your own Arthur.

And although upon looking back now after all these years, I can’t help but noticing the limitations of my musical and technical skills at that early stage, I am still struck by the genuine passion, the raw power and yes, even the magic that composing” Arthur” evoked in me.”

A.O.

De video vind je op YouTube.