To win the contest, I need you to vote for me. So if you consider me a friend, or you find this blog useful, or you simple need something from me (wink, wink), please vote for us before 2010, June 14th (the Monday after the elections here – hope you are not bored of voting by then).

Here’s how to do it:

• If you don’t already have one: make a YouTube account: www.youtube.com. Wait for the confirmation email, then activate your account.
• Log in and surf to the PMI Agile Group: www.youtube.com/group/pmiagile. Make yourself a member of this group. Wait a few moments and refresh with F5. Don’t continue until you see you’re a member of this group.
• Click on the video Agile @ SD Worx and watch it (if you’re into agile, it’s fun and you’ll probably learn something)
• Click “I love it” and refresh. If you did not see the counter increase, vote again.

Thanks!

De vrijwilligers van deze organisatie wil dan ook kinderen een menswaardige toekomst bieden door lokale organisaties te steunen die onderwijs verschaffen.

Wil je ook je steentje bijdragen? Dat kan op diverse manieren:

• Stort maandelijks een bepaald bedrag (hint: vanaf €5 mag je jezelf al KvK-partner noemen)
• Organiseer een actie voor het goede doel waarvan de opbrengst naar Kansen voor Kinderen gaat.

Je centen komen goed terecht want men geeft voorrang aan voorstellen die de meeste impact en duurzaamheid garanderen, die de kinderen zelf laten deelnemen en die op een kosteneffectieve manier worden uitgevoerd.

Raadpleeg de website www.kansenvoorkinderen.org voor meer info.

Ter gelegenheid van de verjaardag van Ine besloot Sarah een avondje wijnproeven te organiseren. 15 april was het zover en verzamelden we bij Sarah. Om de proeftechniek in te oefenen startten we met een ijkwijn, een eenvoudig wijntje van de sangiovesedruif.

Daarna proefden we blind drie reeksen van drie wijnen: telkens een goedkope (5 tot 7 euro) een middelmatig dure (10 tot 15 euro) en een dure (20 tot 30 euro). Elke reeks stond in het teken van een wijnstreek: we begonnen in het zuiden, daarna trokken we hogerop naar Toscane, en tenslotte belandden we in het noorden van Italië. Aan de deelnemers om te ontdekken in welke streek we waren en vooral: welke de goedkope en welke de dure fles was.

Oefenwijn: Farnese Sangiovese (Spar, €3,49)

Matige intensiteit. Wat kersenfruit. Veel zuren. Niet slecht maar komt schraal over en dus niet helemaal in balans. Voor die prijs kan je echter weinig meer verwachten.

Het Italiaanse zuiden

wijn 1: Corvo – Sicilië 2007 (Carrefour, €6,49)

Weinig kleur. Muf. Weinig tannine, iets zoet.  Een wijn die weinig om het lijf heeft. De proevers waren het erover eens: dit is een wijn die goedkoop smaakt.

Eén proever van de acht dacht dat dit de dure wijn was, vier dachten dat het de goedkope was en die hadden gelijk.

wijn 2: Fucci – Titolo Basilicata 2006 (Grandry Wine Brokers, €30,57)

Zeer intense kleur. Indringende geur van amandel en geroosterd hout. Erg fruitig. Veel tannine, maar mooi in balans. In de mond opvallend kruidig met een lange afdronk.

Een proefster merkt op dat de wijn naar frangipane ruikt. Iemand anders vindt er animale tonen in (rookvlees) en ook wat tabak.

Vijf proevers vonden dat dit de dure wijn was, twee dachten hier ten onrechte de goedkope gevonden te hebben.

wijn 3: Primitivo di Manduria 2008 (Christiaens, €10,31)

Zeer intense kleur. Fruitige geur die wat zwoel en exotisch aandoet. Veel alcohol, erg lekker maar mocht iets meer aciditeit hebben.

Een proever meent hierin suikerspin te ontdekken. Sarah vond deze wijn erg lekker omwille van zijn sterke afdronk en volle smaak. 

Twee proevers vonden dat dit de goedkope wijn was en evenveel dachten aan de dure. De waarheid lag middenin.

Toscane

wijn 4: Chianti Piccini 2008 (Carrefour, €7,19)

Matig intens. Geur van tomaat in blik. Helemaal niet lekker.

Sommige proevers dachten hier houtrijping waar te nemen. De geur is echter eerder bitter (kersenpit). Weinig tannine, korte afdronk.

Niemand hield deze wijn voor de dure en vier van de acht haalden er de goedkope uit. We hebben hier te maken met de typische mandflessenchianti (in het Italiaans “fiasco”, in het Nederlands slaat die term eerder op de inhoud). Het enige nut van deze betrekkelijk dure fles is als kaarsenhouder op een rood-wit geblokt plastic tafellaken.

wijn 5: Fattoria Le Fonti Vito Arturo (100% sangiovese – De Kok, €28,35)

Zwoele, erg rijpe geur.Prachtige smaak, wat zoetig overkomend maar zeer mooi. Secundair wat chocolade, vooral in de lange afdronk. Een schril contrast met de vorige! 

De commentaren lagen hier ver uit elkaar: gaande van “geweldig” tot “echt slecht”. Het chocoladetoetsje en de rijkelijke fruitlading werd door bijna iedereen teruggevonden. Drie proevers dachten aan de goedkope wijn en drie aan de dure.

wijn 6: Villa Trasqua Chianti Classico 2006 (Vignelier, €14,87)

Kruidige, aanvankelijk vrij scherpe geur. Daarna fruitig met verweven houtrijping. Lekker, maar steekt er niet uit.

De proevers waren het erover eens dat dit een lekkere en zwoele wijn is, met kersen in de neus en een volle smaak. Vijf hielden hem voor de dure, eentje voor de goedkope. 

Het noorden

wijn 7: Enzo Boglieti Barbera d’Alba 2007 (De Kok, €13,45)

Sterke, aangename neus met koffie en veel rijp fruit. Mooie en fijne tannine, goed in balans.

Deze wijn viel bij iedereen in de smaak. Zes proevers dachten zelfs dat het om de duurste ging, niemand verdacht deze wijn ervan de goedkoopste te zijn. Dit is inderdaad barbera op zijn best: de wijn waarvan je plots beseft dat de fles leeg is…

wijn 8: Capetta Barbera d’Asti 2007 (Carrefour, €4,25)

Zeer lichte kleur. Weinig geur. Zuur in de mond. Echt niet lekker. Ook weer wat je kan verwachten in deze prijsklasse, al blijft het jammer dat zulke producten de naam barbera mogen vermelden.

Niemand vond dit een geslaagde wijn, zeven proevers bestempelden hem als de goedkoopste.

wijn 9: Principiano Barolo Serralunga 2004 (Grandry Wine Brokers, €22,38)

De aroma’s ontvouwen zich discreet, maar de nebbiolodruif is herkenbaar. Vrij strakke wijn met veel zuren. Een barolo die nog niet op zijn hoogtepunt is.  Weliswaar geen hoogvlieger, maar toch een typische barolo.

Een proefster vindt er de geur van zwarte olijven in terug, een ander denkt aan honing. Twee proevers denken dat het de dure is (correct), eentje dat het de goedkoopste betrof.

Italië in een notendop

Enkele basisfeiten over Italië heb ik samengevat op volgende fiche (pdf-formaat): Italiaanse rode wijn eenvoudige inleiding. Opgelet: dit is slechts een zeer summier overzicht van de uiterst gevarieerde en complexe Italiaanse wijnbouw, en dan nog toegespitst op rode wijnen. Maar als je deze basisfeiten kent, wordt het eenvoudiger om je weg te vinden in het aanbod aan droge rode Italiaanse wijn.

Foto’s

Het is een absurd drame dat Ionesco schreef in 1962. Het verhaal gaat over koning Berenger I die tot het besef gekomen is dat ook hij sterfelijk is. Bovendien is zijn rijk in volle verval en ziet hij ook in dat hij het niet langer kan beheersen. De personages omvatten naast De Koning, Bérenger I ook Koningin Marguerite, zijn eerste echtgenote, Koningin Marie, zijn tweede echtgenote, de verpleegster Juliette die ook zijn huishoudster is, de dokter, die dubbelt als beul, chirurg, bacterioloog, en astroloog, en de wacht.

Het verhaal is niet enkel tragisch, maar ook komisch en aandoenlijk. Allen daarheen!

Bert, in een vorig verhaal nog detective, is reiziger in fopartikelen geworden. In de tram opent hij per ongeluk een doosje niespoeder, waardoor er wat verwarring ontstaat. Een man stapt uit maar komt thuis tot de vaststelling dat hij de verkeerde tas bij zich heeft. 

En laat hij nu net zijn tas verwisseld hebben met die van Bert. Bovendien bevatte de tas belangrijke papieren. Ook Bert merkt thuis dat hij de verkeerde tas heeft, maar gelukkig zit het adres van de rechtmatige eigenaar erin en onze vrienden zouden geen helden zijn als ze niet zouden trachten de tas terug bij deze te krijgen.

De man, professor Snuffel, vertelt onze vrienden over de waarde van de papieren. ’s Anderendaags echter is er bij de professor ingebroken. Maar door zijn verstrooidheid is het document bij het oud papier geraakt – of toch niet.

In elk geval: onze vrienden kunnen vertrekken naar San Felipe. Want de professor heeft hen gevraagd hem te vergezellen, op zoek naar de incaschat van de Cordillera.

Wanneer even voor het vertrek een vriend van Snuffel opduikt, Archibald Pikker, ontmaskert Piet hem als de inbreker. Ze weten echter niet dat Pikker zal trachten hen te volgen…

In de haven aangekomen worden onze vrienden overvallen. Ze slagen er wel in om de bandieten af te schudden, maar in het strijdgewoel kunnen Pikker en zijn assistent Prosper de tas bemachtigen. Daarin zat het geld dat ze nodig hadden om de reis te bekostigen, maar het plan had de professor gelukkig in zijn binnenzak gestoken.

Wanneer het drietal aan de kade van Rio-de-la-dinges de stand van zaken opmaakt (123,5 frank plus een tandenborstel en een broek over), doemt plots de Rosemary op. Susan is natuurlijk dadelijk bereid om de trip te sponsoren, maar dan wel als ze zelf ook mee op avontuur mag.

Ze kopen een wagen, en na een klein oponthoud (Pikker trachtte hen uit te schakelen door de wagen onklaar te maken, maar dat mislukte) geraken onze vrienden in Los Caramellos, waar zoals gewoonlijk een revolutie aan de gang is.

Pikker heeft ondertussen een soldaat omgekocht en daardoor belanden Piet en Bert in de gevangenis. Dat is echter buiten Susan gerekend en Pikker en Prosper vallen in de put die ze voor Piet en Bert gegraven hebben.

Wanneer ze in het hotel trachten biefstuk met friet te verkrijgen, lukt dat niet van de eerste keer. Susan haalt echter haar chequeboekje bovenn, koopt het hotel op en spoedig trekken ze zich voldaan terug op hun kamer, om het plan voor de volgende dag te bespreken.

Ook Pikker en co zijn gearriveerd, zij trachten in te breken bij onze vrienden maar die zijn op alles voorzien. En zo kan de volgende dag de reis naar de Cordillera aanvatten.

In het oerwoud hypnotiseert Bert een slang (door handoplegging) en maakt daarmee indruk op Susan, maar spoedig maakt hij een minder goede beurt door zich bij nacht de plannen te laten ontfutselen. Pikker en co geraken echter in de stoofpot bij kannibalen, worden gered door Piet en Bert en zo krijgen onze vrienden het document terug.

Ze zetten hun reis verder en vinden een hoge muur. Spoedig ontdekt Piet de geheime  gang, waardoor ze in het Incakasteel belanden. Pikker en Prosper hebben echter een helikopter gestolen en geraken zo ook over de muur…

Onze vrienden komen in een dorpje terecht maar geraken al spoedig verwikkeld in een vechtpartij omwille van vals spel bij het kaarten. Pikker en co vinden de tent kort en klein geslagen, maar bezatten zich en verraden dat ze op schattenjacht zijn. Ze helpen ook nog hun helikopter om zeep.

Het viertal Piet, Bert, Snuffel en Susan vinden de plaats die aangeduid is op de schatkaart. Pikker en co, nog steeds volgende, merken dat maar ook zij worden achterna gezeten door een dorpeling. Die luidt de klok in het dorp en al spoedig staat alles in rep en roer.

Wanneer Piet en Bert de schat opgraven, grijpen Pikker en co in. De koffer bevat echter een fopartikel in reuzeformaat: een duivel-uit-een-doos springt tevoorschijn, Snuffel is dolenthousiast, en Pikker en Prosper druipen teleurgesteld af.

Dat is echter buiten de menigte van het dorp gerekend. En tot overmaat van ramp komt de politie tussenbeide, en worden ze opgesloten wegens diefstal van een helikopter.  Onze vrienden keren huiswaarts en Bert neemt zijn job weer op, met evenveel succes als voorheen…

Bespreking

Dit is in feite het eerste verhaal (uit de reeks van 45) dat Pom schreef, maar het werd door de uitgeverij als “te avontuurlijk” bevonden en men vroeg Pom om een meer detectiveachtig verhaal te schrijven, want dat lag goed in de markt (het resultaat was In het spoor van Sherlock Holmes).

De Incaschat der Cordillera draagt vele elementen in zich die ook later in de reeks terugkomen: een schattenjacht met twee bandieten die het spoor van de helden volgen doet sterk denken aan De diamantmijnen van Koningin Salami, al is het niet zeker of Pom dat laatste verhaal niet eerder geschreven heeft, namelijk in de reeks van acht die verscheen in het Handelsblad, het avontuur in Zuid-Amerika wat later nog terugkomt in Avontuur in San Doremi, De dictator van San Doremi, de Barbier van Bombilla, Operatie diepvries,…

Qua scenario is dit zeker niet het sterkste Pom-verhaal. Bijvoorbeeld de reis die onze vrienden maken is redelijk ongeloofwaardig te noemen: een jungle, dan een hoge muur waar ze absoluut voorbij moeten, vervolgens een dorpje dat dan vlak bij de vindplaats van de schat ligt.

Toch is het een leuk verhaal, vooral omwille van de typische Pom-humor van boeveneerlijkheid, Zuid-Amerikaanse luiheid, plantrekkerij van de politie, revoluties, de heilige siësta, de prentjes-in-de-tekstballon en meer elementen die ook in latere strips terugkomen.

De strip behoort wat mij betreft niet tot de beste, maar is zeker het lezen waard.

Overzicht van de reeks