AbOrigineMundi

Het verhaal

Piet en Bert ontmoeten professor Snuffel op een markt. Die heeft net een beeldje gekocht en wil snel naar huis om het te bestuderen. Thuisgekomen onderzoekt hij het beeld en er rollen diamanten uit die op hoogst ongebruikelijke wijze geslepen zijn. Er is ook een papier bij dat naar Afrika wijst, klaarblijkelijk geschreven door een ontdekkingsreiziger die het Rijk van Koningin Salami in 1874 (zie bespreking) gezien heeft.

Hij vraagt Piet en Bert om hem te vergezellen, waarop Piet en Bert ingaan: Piet om Snuffel te beschermen, Bert omdat hij rijk wil worden. Wanneer Snuffel de stenen laat taxeren door een juwelier, wil die de diamanten kopen. Snuffel gaat daar echter niet op in, maar loslippige Bert verraadt dat hij de plaats weet waar er nog meer te vinden zijn. En zo komt het dat de juwelier Schwindler een zware jongen, Nestor, onder de arm neemt om hem te volgen.

Het plan is om Snuffel, Piet en Bert te achterna te zitten. Die zoeken Buffeldorp, wat de schurken ook te weten komen, maar ze spelen het spoor van onze vrienden kwijt. Bij een rustpauze valt het oog van Piet op een buffelvormige rots in de rivier.

Ondertussen ontmoeten ze een negerstam op jacht en belanden gevankelijk bij het dorpshoofd. Die heeft echter andere plannen voor Bert: hij moet met zijn dochter trouwen. Bert bedankt echter voor de eer en na een kortstondige aanvaring met een leeuw vinden ze de plaats van waar ze het verborgen rijk kunnen zien.

Om daar te geraken, dienen ze nog een hele weg af te leggen. Onderweg vliegt het gras op enkele plaatsen in brand en krijgen ze ook nog een steenlawine over zich heen. Door die vallende stenen komt echter een onderaardse gang vrij die naar een diamantmijn leidt.

Via de gang bereiken ze het verborgen rijk. Daar worden ze echter al snel op de hielen gezeten door soldaten. Ze belanden bij toeval in het paleis, bij de koningin zelf. Piet en Bert worden gevangen genomen, maar Snuffel weet te ontsnappen en helpt ook Piet en Bert uit hun cel te geraken. Ze worden snel opnieuw omsingeld, maar Piet heeft z’n karabijn nog en beweert iedereen te kunnen neerbliksemen. Hoewel de koningin hem beveelt een kapitein van haar leger neer te bliksemen, knalt Piet enkel een gat in de helm van de generaal.

De demonstratie is zo overtuigend dat de koninging besluit het anders aan boord te leggen en hen als gasten te ontvangen. Maar Bert vertrouwt het zaakje niet. Toch drinken ze de wijn met het slaapmiddel op en belanden opnieuw in de cel. Een mysterieuze persoon in pij laat hen echter ontsnappen. Snel wordt de ontsnapping echter ontdekt en Piet wordt opnieuw gegrepen. Gelukkig zijn Bert en Snuffel kunnen ontkomen, met karabijn.

Bert breekt in bij Salami en leent haar kleding. Hij beveelt de gevangene te brengen en op die manier ontsnappen ze. Maar ook die poging wordt ontdekt en al snel zit een hele bende hen achterna. Opnieuw duikt de persoon in pij op om het duo te redden en deze keer maakt hij zich kenbaar: de kapitein wiens leven Piet gespaard had.

Ze ontkomen dus en geraken terug bij hun wagen. En Schwindler en Nestor? Die zijn ondertussen in Zuid-Afrika beland, waar ook nog niemand van Buffeldorp gehoord heeft… Tot ze plots een rivierbedding vinden waarin ze diamanten vinden. Ze zijn echter in de diamantmijn van Kimberley terechtgekomen en al spoedig belanden ze achter de tralies. Onze vrienden zijn in tussentijd in het regenachtige Europa aangekomen, weliswaar zonder diamanten. Maar zoals Schwindler en Nestor kunnen getuigen: diamanten brengen ongeluk…

Bespreking

Dit verhaal, dat stamt uit de reeks van acht die verscheen in het Handelsblad van voor de reeks van 45 albums, heeft een meer dan vette knipoog naar de klassieker “She” van Rider Haggar, zowat het referentiewerk voor het genre van de “verloren wereld”. 1874 is precies één jaar voor Rider Haggard naar Zuid-Afrika vertrok, misschien heeft Pom zich vergist toen hij de reis van de ontdekkingsreiziger in ‘74 situeerde. Een andere mogelijkheid is dat Pom hiermee helemaal niet aan Rider Haggard wilde refereren, maar ik geloof niet in toeval en zeker niet bij Pom.

De Diamantmijnen van Koningin Salami is een zeer typisch Pom-verhaal uit de oude periode (dus zonder figuren als Theo Flitser, Susan, Kumulus, Warwinkel, en Knobbel) maar met professor Snuffel. Het bulkt van de humor, de actie en de plotwendingen die we bij Pom verwachten.

In dit album vinden we diverse voorbeelden terug van “lokale humor”: de zanger op wat overduidelijk de Vogelmarkt van Antwerpen is, het refereren aan het wegdek van de Mussenhoevelaan (een straat te Boechout die vroeger inderdaad in erbarmelijke staat verkeerde), het transponeren van lokale gebruiken naar het verborgen rijk (blekke tien bij het kaartspel).

Kortom, één van de echte klassiekers uit de vroege periode van Pom. En één van mijn lievelingsalbums.

Overzicht van de  reeks